Déjà vu

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:

déjà vuOp de vensterbank staan sinds een paar maanden potjes met zelfgestekte en -gekweekte plantjes. Sinds een week zien we een stengeltje met piepkleine blaadjes-in-wording uitsteken boven de aarde in een nog veel te grote bloempot. Onder die aarde zit een avocadopit die maandenlang, geprikt aan drie satéstokjes, op een glaasje water heeft gestaan. Tot er eindelijk één worteltje stoer het water in prikte en jongste en ik hem een beetje plechtig aan de aarde hebben toevertrouwd.

Misschien is het jeugdsentiment, maar ik word echt gelukkig van de aanblik van dit prille begin en van de stekjes die voorzichtig wortelen. Als kind had ik een glazen appel met plantenstekjes erin. Die appel hing aan een onzichtbare visdraad voor mijn slaapkamerraam waardoor het leek alsof hij in het maanlicht zweefde met zijn water en stekjes.

Over de rand van mijn laptop laat ik graag even mijn blik rusten op de kleine wondertjes in de vensterbank. Het contrast tussen de aanblik van dit stilleven vóór me en het geluid van het voorbijrazende verkeer achter me is groot. De plantjes lijken zich er niets van aan te trekken. Soms plaag ik jongste een beetje door tegen hen te praten en hem aan te moedigen dat ook te doen. “Wat je aandacht geeft, groeit”, houd ik hem voor en dan lacht hij maar een beetje.

We kijken het achtuurjournaal, al hebben we het meeste nieuws al digitaal gelezen. Noem het jeugdsentiment. Uit geheime documenten blijkt dat de al achttien jaar durende oorlog in Afghanistan één grote mislukking is en dat de leiders van het leger en de regering in de VS dit al die tijd al wisten. “Geen idee wat we aan het doen waren”, citeert de nieuwslezer een hoge legerofficier. Ik vertel mijn zoon dat ik een déjà vu heb en memoreer de Vietnamoorlog die eindigde in de tijd dat ik mijn eerste stekjes in het water zette. De klimaattop in Madrid komt ook nog voorbij. Is het al veertig jaar geleden dat ik met mijn klas de schoolmusical Het koffertje van meneer Van Dalen opvoerde waarin het ook al over vervuiling ging?

Na een bericht over in groente en fruit aangetroffen hormoongif en het weerbericht, gaat de tv uit. Ik loop peinzend langs de vensterbank en zie dat de blaadjes-in-wording zich hebben uitgevouwen en zich als twee kleine stevige handjes naar de hemel uitstrekken. ●

Lees dit artikel en vele andere nu in Volzin. Nog geen abonnee? Klik dan hier.