Parasieten

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:

filmhuis parasiteAlleen de overvloedige kerstverlichting verraadt dat het geen late nazomer is. Zaterdagavond, warm voor de tijd van het jaar en de straten lopen vol mensen. Zo’n moment dat je weer weet waarom je zo nodig midden in de drukke stad moest wonen. Wij op de fiets naar het filmhuis. Parasite, “een grappige en messcherpe zwarte komedie over klasse en privilege,” volgens NRC.

De film begint weinig origineel: de zoon van een arm gezin krijgt de kans bijles te geven aan een rijk meisje en zo wat geld bij te verdienen. Het verhaal wordt echter in rap tempo absurder (mocht u nog van plan zijn ‘m te kijken: lees vooral niet verder): het voltallige gezin weet met wat vakkundig liegwerk in het huishouden van de rijke familie Park te infiltreren. En wanneer de Parks een weekendje weg gaan, wanen ze zich in de enorme villa de rijke familie zelf.

Aan die fantasie komt echter plots een einde wanneer het kampeertripje vroegtijdig wordt afgebroken. De familie Kim vlucht door de stromende regen de villa uit en vindt tot overmaat van ramp de eigen kelderwoning volledig overstroomd. De boodschap wordt pijnlijk duidelijk: er zijn rijke mensen en arme mensen in de wereld en hoe graag zo ook anders zouden geloven, de Kims horen bij die laatste groep. Parasieten die niet anders kunnen dan zich voeden met het bloed van de rijken. Of doelt regisseur Bong Joon-Ho met de filmtitel juist op de rijke bovenklasse die als goden leeft, terwijl een paar straten verderop families in kelders hele dagen pizzadozen moeten vouwen om te kunnen eten?

De film eindigt in een bloedbad. Meneer Kim steekt op een elitair verjaardagsfeestje meneer Park dood. Terwijl we naar buiten lopen, blijft dat laatste beeld door mijn hoofd spoken. Die totaal onnodige, maar diepbegrijpelijke doodssteek van de gefrustreerde vader, de patriarch zonder plan, die niet in staat is zijn armoedige situatie te ontvluchten en zijn familie een fatsoenlijk leven te bieden. De eeuwige vernedering, de onderdanigheid, de afhankelijkheid van de goede wil van het meer fortuinlijke deel van de samenleving, het type mens misschien dat midden in de stad woont en vijf euro voor een biertje betaalt in een filmhuis.

Als we een paar minuten later met een zak chips op de bank ploffen, ben ik meneer Kim alweer bijna vergeten. ●

Lees dit artikel en vele andere nu in Volzin. Nog geen abonnee? Klik dan hier.

 

Zie ook: de pagina van ‘Parasite’ in de Internet Movie Database (IMDb)