FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
vrijdag, 02 December 2016 14:01

'Groei van onderbuikgevoelens maakt me bang'

Tekst: Jonathan Bergmann Tekst: Jonathan Bergmann Beeld: Corbino

“Het is tijd om op te staan voor wat ons lief is.” Tineke Ceelen directeur van Stichting Vluchteling maakt de balans op van 2016. Eerste in een reeks gesprekken over het bijna voorbije jaar.

Waar bent u blij van geworden dit jaar?
“Ik word blij van de solidariteit van het Nederlands publiek voor de vluchtelingen. De nieuwe aanwas van donateurs dit jaar, nieuwe vrijwilligers. Er zijn talloze voorbeelden. Zo was er vorig jaar een tentenfabrikant die een grote lading tenten ter beschikking had gesteld. Die tenten konden we gratis vervoeren naar een opslag op Lesbos. Dit jaar was er in het kamp Moria op Lesbos een brand. Al die vluchtelingen hadden geen plek meer om te slapen. Toen konden we die tenten inzetten en alle vluchtelingen hadden die nacht een slaapplek. Of er komt hier een oud vrouwtje hier aan de deur. Zij heeft dan weer een sprei of trui gehaakt om te brengen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat we daar niet zoveel aan hebben, één zo’n trui. Het is zo hartverscheurend mooi, daar word ik blij van.”

Wat heeft u dit jaar boos gemaakt?
“Ik was in Idomeni, een plaatsje op de grens tussen Macedonië en Griekenland. Daar was een groot aantal vluchtelingen dat hoopte de grens over te steken. Maar het regende, het was koud en de grens ging dicht. Er waren daar oudere mensen bij en zwangere vrouwen. Er lagen baby’s letterlijk in het water. Ik heb me zelden zo kwaad gevoeld als toen. Het is werkelijk godgeklaagd dat dat op Europees grondgebied plaats kan vinden. Kijk, ik snap best als je vindt dat mensen niet moeten komen. Maar als ze daar staan, in de modder en in de regen, dan moet je daar iets aan doen.“

Wat heeft u dit jaar bang gemaakt?
“De ongebreidelde groei aan onderbuikgevoelens die de vrije loop gelaten worden. De varkenskoppen op hekken bij asielzoekerscentra, de bedreigingen en beledigingen. Dat het poldermodel niet meer werkt en we niet meer bij elkaar komen. We maken elkaar uit voor rotte vis. We nemen zo de verkeerde afslag en ik weet niet waar we uit zullen komen. Er wordt maar wat geroepen. Dat vluchtelingen onze dochters verkrachten en onze huizen leegroven. Ik ontmoette vorige week in Noord-Irak een oude man van achter in de zeventig. Zijn dorp was door IS ingenomen geweest, en hij huurde in die tijd een kamertje met zijn gezin en kleinkinderen in een stad verderop. IS was recent uit zijn dorp verdreven, zijn geld was op en dus keerde hij terug naar zijn dorp met zijn gezin. Zijn zoon stapte daar toen op een mijn, daar achtergelaten door IS, en overleed. Die man stond daar midden in het dorp samen met zijn vrouw te huilen, hartverscheurend. Dat deze mensen dan als profiteurs of criminelen worden weggezet, daar word ik bang van.”

Wat heeft u dit jaar hoopvol gemaakt?
“De polarisatie zorgt ervoor dat mensen partij kiezen. En dan zijn er gelukkig ook mensen die kiezen voor medemenselijkheid en solidariteit. In een paar jaar tijd zijn basiswaarden als het Vluchtelingenverdrag of het Verdrag voor de Recht van de Mens bij het grof vuil gezet. Maar gelukkig zijn er mensen die zich realiseren wat er gaande is. Ik hoop dat zij met ons op willen trekken. Dat ze zullen eisen van politici dat die weer normen en waarden uitdragen, en dat de politici zich aan hun beloftes houden.

Tot slot, welk gevoel overheerste dit jaar?
“Het gevoel van onrust, met de verkiezingen in de VS en de Brexit. Het is bijzonder beschamend hoe trots men is op de Turkijedeal, terwijl die de oorzaak ervan is dat er hele groepen mensen in Syrië in de oorlog opgesloten zijn.
Het is tijd om wakker te worden en op te staan voor wat ons lief is. Voor meer dan alleen ons eigen plekje.”

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda