FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
vrijdag, 07 August 2015 11:48

Wezenlijke gevoelens

Tekst: Lucas van Heerikhuizen. Afbeelding: PixarPost Tekst: Lucas van Heerikhuizen. Afbeelding: PixarPost

Jonge kinderen begrijpen hun eigen emotionele leven nog niet helemaal. De film Inside Out maakt gevoelens voor kinderen begrijpelijker door ze als wezentjes uit te beelden.

Een nieuw soort fictie

Pixar oogst veel succes met de film Inside Out die nu in de bioscoop draait. Menselijke emoties worden erin uitgebeeld als kleine wezentjes. Vijf emoties – Vreugde, Verdriet, Angst, Walging en Woede – zitten samen in het hoofd van het meisje Riley. Ze proberen daar haar leven zo goed mogelijk te laten verlopen. Samenwerken is niet altijd makkelijk, maar ze komen er toch altijd weer uit.

De film maakt een spannend verhaal van een wetenschappelijk gegeven. Dat is nieuw. Educatieve tekenfilms bestaan al langer, maar kinderen vinden die meestal saai. Hier is het menselijk brein gebruikt als inspiratie voor een verhaal, niet anders dan jonkvrouwen, draken, ridders en kastelen dat in het verleden deden.

Roze olifanten

Fictie wordt pas spannend als je de regels – in dit geval van het menselijk brein – doorbreekt. Op een gegeven moment in de film komt een verdwaalde emotie het fantasiedier tegen dat Riley op haar vijfde had bedacht. Emoties als wezens uitbeelden kan nog net, maar een fantasiedier dat eruit ziet als een roze olifant die daar vervolgens mee praat? Onmogelijk.

Maar wat zou het? Creativiteit maakt deze film meeslepend. Een abstract idee komt er juist door tot leven. In de film is er een filmstudio om dromen te maken en een gevangenis om trauma’s in op te sluiten. Dat werkt. Wat maakt eventuele nuancering later dan nog uit?

Een communicatiemiddel voor ouders

Wetenschap is een interessante aanvulling op religie of volkscultuur als inspiratiebron voor verhalen. Het effect is niet alleen vermaak of onderwijs. Het kan ook praktisch zijn. In een interview vertelt actrice Amy Poehler, die de stem van Vreugde speelt, dat deze film haar instrumenten geeft om met haar kinderen over gevoelens te praten.

Als vijfjarige over je emoties praten is niet eenvoudig. Het is nogal abstracte stof. Maar aan de hand van deze antropomorfe wezentjes wordt het gemakkelijker. “Ik voelde me net als Woede” kan een kind diens ouders toevertrouwen. Het geeft ouder en kind een taal. Wie had dat van een animatiefilm durven verwachten?

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda