FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 15 September 2014 12:26

Keuringsdienst van Geestelijke Waren?

Keuringsdienst van Geestelijke Waren? Tekst: Bert Laeyendecker

Naast de kerken is een heuse ‘reli-markt’ ontstaan. Socioloog Bert Laeyendecker vraagt zich af hoe het zit met de kwaliteitscontrole van de aangeboden geestelijke waren.

Er is steeds meer aandacht voor de kwaliteit van ons voedsel. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit, de Consumentengids, de media houden zich ermee bezig en het aantal kookboeken, -rubrieken en gezondheidssites is niet te overzien. Adviezen en waarschuwingen worden niet geschuwd. In ernstige gevallen grijpt de overheid in. Begrijpelijk, want gezondheid is een groot goed. De ´vrijheid van de markt´ is hier duidelijk aan grenzen gebonden en daar klagen weinigen over.

In het laatste nummer van Volzin staan twee lezenswaardige bijdragen over de ‘reli-markt’ voor geestelijk voedsel. De traditionele leveranciers zijn uit de gratie, hun aanbod is traditioneel, te weinig gevarieerd, soms ronduit slecht van kwaliteit en sluit onvoldoende aan bij de (veranderde) vraag. Dat schept een gat in de markt voor ‘reli-ondernemers’. Tarieven lopen van bescheiden tot opmerkelijk, want ook geestelijk voedsel mag iets kosten. Dat is altijd zo geweest en aan de redelijkheid van dat principe twijfelen weinigen.

De vraag rijst of er ook op dit gebied iets zou moeten of kunnen zijn van kwaliteitscontrole. Traditioneel viel die toe aan de kerkelijke instituties, althans op hun eigen terrein. Daarnaast waren er zogeheten sekten en groepen waarvan sommige zeer te denken gaven en geven. De één liep uit op collectieve zelfmoord, terwijl anderen van hersenspoeling werden verdacht en ouders in actie kwamen. Probleemloos was (en is) die vestiging van zulk soort ‘ondernemers’ dus niet, van de traditionele leveranciers trouwens ook niet. Maar dat waren nog ‘groepen’ die meestal opvielen, nu zijn het vaak particuliere ondernemers. En de markt is neutraal; zij reguleert alleen vraag en aanbod, ongeacht de kwaliteit. Welke instantie of personen daar op (moeten) letten, dat weet niemand.
Moet dat dan wel, en hoe dan? Zijn er criteria voor te bedenken? In de sfeer van aantasting van de geestelijke gezondheid? Of van menselijke relaties? Of is het helemaal geen probleem? Lijkt me het overdenken waard.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda