FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
Columns
vrijdag, 31 augustus 2018 14:00

Eigen volk eerst

“Als ze van God niet mochten moorden, waarom deden ze dit dan toch?” De vragenstelster kijkt mij vol verwachting aan. We zitten in een les levensbeschouwing op de middelbare school – ik de stagiaire, zij een pientere eersteklasser. Afgelopen les bespraken we hoe Mozes de tien geboden ontving. De leerlingen moesten de geboden ordenen in een volgorde die voor hen belangrijk was. De twee leerlingen met een Turkse achtergrond zetten het gebod ‘respecteer je vader en je moeder’ op één. Konden de anderen nog iets van leren.

Vandaag het volgende hoofdstuk uit de geschiedenis van het volk Gods. De veroveringen van Jozua en het grote rijk van koning David. We lezen over veldslagen en overwinningen op steden met exotische namen: Jericho, Makkeda, Libna, Lachis, Eglon, Hebron en Debir. Jozua bracht iedereen die er woonde om, “zoals de Heer, de God van Israël, had opgedragen”. In naam van God ten strijde trekken. Het bijbelse voorbeeld kent door de gehele geschiedenis, ook vanuit andere religies, navolging.

Noem het een dubbele moraal. Moord is een zonde, maar alleen als het moord is op mensen binnen eigen kring. Voor inwoners van verre steden geldt het gebod niet. Daar wonen immers mensen met verkeerde ideeën. Of belangrijker: verkeerde goden. Gelukkig vinden mijn leerlingen (en trouwens ook veel gelovigen) dit zinloze geweld niet gerechtvaardigd. Een gebod als ‘niet doden’ moet universeel worden toegepast, is de consensus. Zonder daarbij bepaalde groepen uit te sluiten.

Dit geldt overigens alleen als we het over moord hebben. In ons dagelijks leven hoeven we het principe “eigen volk eerst” niet te schuwen. Want op school, de sportclub of in het publieke debat kan ook ik niet anders dan uitsluiten en polariseren. Ik bedoel: onze vriendengroep is open voor iedereen, zolang je niet bij een elitaire studentenvereniging zit. Uiterlijk vertoon is onbelangrijk, maar de bezitter van een BMW is een oppervlakkige lul. Vrij stemrecht voor iedereen, tenzij je stemt op een populistische partij. Dan ben je dom en hoeven we je argumenten niet te horen.

Jasmijn Olk studeerde Theologie en Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen en is stagiaire bij Volzin.

maandag, 27 augustus 2018 13:00

Allerlaatste avondmaal

Op verzoek van een trouwe lezer die zich naar aanleiding van de column in het afgelopen meinummer afvroeg: kunnen we nou niet een keer gezellig samen ten onder gaan?

Het einde van de wereld was uiteindelijk een verrassend feestelijk gebeuren. Natuurlijk had je de mensen die vooral bezig waren zich af te vragen of we dit allemaal niet hadden kunnen voorkomen. En er waren de eindtijdprofeten met hun fanatieke volgelingen, dat is in zo’n situatie nauwelijks te vermijden. Maar de meesten hadden in het licht van het nogal definitieve karakter van het hele gebeuren een vrolijkheid in zichzelf ontdekt die ze gedurende lange jaren diep hadden begraven onder belangrijke zaken als werk en burgerlijke verantwoordelijkheid. Het oranjecomité had de Voorstraat versierd met zoveel vlaggetjes dat de komeet op sommige plekken volledig aan het zicht werd onttrokken. Tafels en stoelen waren uit huiskamers naar de straten gesleept en gaven de stad een mediterrane aanblik, verder versterkt door de etensgeuren die de lucht vulden terwijl men zich voorbereidde op een wereldwijd laatste avondmaal. Er werd gedronken, gerookt, gedanst.

Op initiatief van de burgemeester was er midden in de Voorstraat een enorm gat gegraven waar met behulp van de brandweer een zwembad van was gemaakt. De dikke vrouw van de burgemeester had onder luid gejoel het eerste bommetje gemaakt vanaf de duikplank die uit de gevel van het stadhuis stak. De pastoor was al enkele dagen door niemand gezien. Naar verluid had een van de homo’s uit het stadje hem vlak na bekendmaking van het nieuws met duivelshoorntjes op zijn hoofd gespot bij een van de extravagante feesten die in de verschillende grote steden plaatsvonden.

De laatste uren hadden veel weg van een oudejaarsavond. Vanuit een luidspreker werden de minuten afgeteld terwijl het licht van de komeet steeds feller werd. De lucht kleurde magisch paars en oranje. Precies zeven minuten voor de inslag zette iemand Billy Joel aan op de speaker. De hele stad pakte elkaar bij de schouder en zong met tranen in de ogen: we will all go down together. En in die laatste minuten was de wereld eindelijk, voor heel even, één.

vrijdag, 24 augustus 2018 14:00

Principekwestie

Op een dag eten een rabbijn en zijn vriend samen vis. De vriend stelt in verrukking: “ik houd zo enorm veel van vis!” “Als je echt van de vis had gehouden”, antwoordt de rabbijn, “dan had je hem niet opgegeten”. Een wijze les uit de traditie van joodse vertellingen. Ik ben vegetariër. Niet uit duurzame overwegingen, een trend van de laatste tijd, maar uit respect voor het leven. Anders gezegd: ik vind het zielig, wanneer een dier wordt gedood opdat ik het kan opeten.

De afgelopen tijd twijfel ik aan mijn keuze. Is het daadwerkelijk in alle gevallen het beste om een portie vlees af te wijzen? Ik denk aan mijn ouders die bij mijn bezoek een aparte, vegetarische maaltijd bereiden. Waardoor vervolgens het overschot van hun (vlees)maaltijd bij het afval belandt. En aan die keer dat ik de gehaktballen uit de groentesoep viste. Terwijl een vriendin die met zoveel liefde voor mij had klaargemaakt.

Ook de Boeddha hield zich met dit vraagstuk bezig. In de eerste instantie schreef hij voor: monniken mogen geen levende wezens eten. Dit zorgde voor problemen. De boeddhistische kloosters ontvingen veel giften in de vorm van een maaltijd. Maaltijden die ook vlees bevatten. Het voedsel weigeren zou onbeleefd zijn. Dus bedacht de Boeddha een oplossing. De monniken mochten alles aannemen en eten, ook het vlees. Op één voorwaarde: zij moesten weigeren wanneer zij hoorden dat het stuk vlees speciaal voor hen was geslacht.

Vandaag de dag zou dit beleid resulteren in: wel aannemen, niet zelf kopen. Wel bij speciale gelegenheden, maar niet speciaal voor mij. Een beleid dat om papier prima klinkt, maar dat ik desondanks niet zelf in praktijk breng. Want eigenlijk, zo realiseer ik, draait de beslissing wel of geen vlees eten voor mij niet om rationele argumenten of het tegengaan van verspilling. Waar het wel om draait: het principe. Het maken van een statement. En vervolgens stiekem te hopen dat meer mensen dit voorbeeld zullen volgen.

Jasmijn Olk studeerde Theologie en Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen en is stagiaire bij Volzin.

Doorzoek de website

 

 

Agenda