FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 08 January 2019 10:09

Dominee draagt geel hesje

Sinds een paar maanden heb ik motorrijles. Na meer dan dertig jaar auto rijden is motor rijden een totaal andere sensatie. Het Nederlandse wegennet ervaar ik tijdens een regenbui als een gevaarlijk parcours vol gladde wegmarkeringen, putten, zand en olievlekken. Ik mis de kreukelzones en de airbags van mijn auto en soms ook de verwarming en de ruitenwissers. Op de motor besef ik ineens ook hoe onzichtbaar en kwetsbaar je op zo’n ding bent ondanks het stoere motorpak. Ik moet erkennen dat ik vanuit mijn comfortabele en relatief veilige auto in het verleden wel eens weinig begrip heb gehad voor motorrijders. Maar nu weet ik waarom ze vaak hard rijden en irritant lang de linkerstrook van de snelweg gebruiken. Je moet jezelf immers zichtbaar maken en je eigen veilige ruimte creëren om na een heerlijke motorrit weer heel thuis te kunnen komen. Want inderdaad, het is óók heerlijk, die wind langs je heen, het in de bocht hangen, het gevoel van vrijheid die je ervaart als motorrijder.

“In deze tijd van het jaar gebeuren er de meeste ongelukken”, heeft de motorjuf me verteld. Daarbij spelen de weersomstandigheden, het blad op de weg, het slechte zicht en de grotere drukte op de weg een rol. Maar daarnaast ook de lontjes van medeweggebruikers die volgens haar in deze tijd van het jaar aanzienlijk korter zijn dan anders. Iedereen lijkt wel veel haast en weinig geduld te hebben. Gelukkig draag ik een hesje, niet geel, maar wel met reflecterende strepen en een duidelijke ‘L’ .

Ik zal me niet snel in een geel hesje hijsen om de straat op te gaan voor een protestactie tegen, ja tegen wat eigenlijk? Misschien is het niet toevallig dat de gele hesjes beweging juist in deze tijd van het jaar zulke vormen aan kan nemen. Ontevredenheid en boosheid lijken te worden aangewakkerd door het stormachtige weer en de toenemende duisternis. Maar misschien is het voor mij wel te gemakkelijk om vanuit mijn comfortabele en relatief veilige positie als predikant met een vaste aanstelling en vast salaris hierover een mening te hebben.

Op een zwoele zomeravond laat het gevoel van niet gezien en gehoord worden zich misschien nog wel sussen. Maar het schrijnende verschil tussen de goed gedekte tafels die ons in allerlei reclames worden voorgeschoteld en de met moeite belegde boterham van degenen die daarvoor hard en lang moet werken, wordt in de koude wintermaanden in in elk geval wel extra gevoed.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda