FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 16 October 2018 10:00

Aangeraakt

Tekst: Wilma Hartogsveld Tekst: Wilma Hartogsveld Beeld: Christiaan Krouwels

Het is warm op het tuinbankje voor het huis in de nieuwbouw. Ik rits mijn broekspijpen eraf en geniet van het septemberzonnetje op mijn blote benen. Een aangename streling als schril contrast met de pijnlijke aanrakingen door de arts eerder deze week. De jonge moeder reikt twee bekers thee aan door het keukenraam en koekjes met chocola. We glimlachen naar elkaar en eten ze snel op voordat de zon ze laat smelten.

We gaan een boekje maken samen. Een boekje voor peuters en kleuters over dopen. Toen ik een paar maanden geleden haar dochtertje van drie doopte, hebben we tevergeefs naar zo iets gezocht. Ze vertelt dat het meisje nog steeds vol is van die dag. Het was ook prachtig. Ik schrijf een aantal dingen op die we belangrijk vinden voor de kinderen. Dat je naam wordt genoemd en ook de naam van God. Dat papa en mama beloven er altijd voor je te zullen zijn. Dat soort dingen. Geen dogmatiek, dat komt later wel. Of niet en dat is ook goed.

“Misschien moeten we ook duidelijk maken dat de doop maar één keer hoeft”, zegt ze. Het was zo’n mooie ervaring dat het meisje steeds weer naar de kerk wilde ‘om gedoopt te worden’. “Waar is de doop nu?” had ze aan haar moeder gevraagd. “Die is bij jou en die gaat altijd met je mee” had de moeder geantwoord. Het meisje had eerst even ernstig en toen blij gekeken. “O ja, natuurlijk”, zei ze. “Wilma heeft mijn hoofd, mijn handjes en voetjes en mijn oren, ogen en mond aangeraakt en dat blijft nu voor altijd bij mij!”
Op mijn blote benen verschijnt kippenvel en met een brok in mijn keel denk ik terug aan dat moment in het eeuwenoude kerkje van Ressen. Inderdaad had ik haar op die plaatsen heel licht aangeraakt en gezegd: “Ik zegen je oren om goed nieuws te horen, je ogen om geluk te zien, je mond om te lachen en te spreken, je handen om te werken en te bidden en om ze uit te steken naar een ander, je voeten om jouw weg te gaan, kind van God ben je alle dagen van je leven.”

Met enige huiver besef ik hoe groot de impact is van een aanraking. Hoe waardevol dat kan zijn. En ik denk met een diep gevoel van verdriet en mededogen aan degenen die als kind op een andere manier zijn aangeraakt. Ook zij dragen dat levenslang met zich mee. Juist als deze aanrakingen gedaan zijn door iemand die door zijn of haar functie dichtbij God zou moeten staan.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda