FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 14 August 2018 10:00

Stromen

Tekst: Wilma Hartogsveld Tekst: Wilma Hartogsveld

Het zwarte jurkje wappert vrolijk om mijn benen terwijl ik over de dijk langs de Waal fiets. Gisteren droeg ik het ook al bij de begrafenis van een bijna blinde man. Een jaar geleden verhuisde hij naar de kangoeroewoning die zijn dochter en schoonzoon hadden laten bouwen. Net toen iedereen aan de nieuwe situatie was gewend en de man zijn weg weer een beetje kon vinden, vond zijn dochter hem roerloos naast zijn bed. “Nu kan hij de kleuren weer zien waar hij altijd nog naar verlangde”, zei iemand en de familie putte er troost uit.

Nu ben ik op de terugweg van een andere begrafenis. Zes jaar is het jongetje geworden. Dat beeld van de vader die met drie naaste familieleden uiterst behoedzaam de kleine kist op zijn schouder naar het graf draagt. Expres ben ik op de fiets gegaan. Ondenkbaar dat ik nu gewoon thuis weer achter de computer zou kruipen of iets onbenulligs zou gaan doen als boodschappen.
Tussen de haren door die de wind voor mijn ogen waait, zie ik een ooievaar die met houterige bewegingen door het hoge gras gaat. Hij lijkt wat te eten, springen daar kikkers rond? Een vrachtschip vaart met me mee tegen de stroom op. Ik denk aan mijn lieve vriendin die me gisteren in tranen vertelde dat de borstkanker, waarmee ze na een hele serie belastende behandelingen dacht te hebben afgerekend, is uitgezaaid. Zo heftig dat er niets mee aan te doen is. Haar kinderen zitten nog op de basisschool. Of ik met haar het afscheid wil voorbereiden en als het zover is de dienst wil leiden, vroeg ze. 

De tranen trekken zoute sporen op mijn wangen, maar door de warme zomerwind verdampen ze snel. “Daar krijgen ze hun kind niet mee terug”, zei iemand toen ik aarzelend probeerde te verwoorden hoeveel het betekent voor de familie dat er voor hen wordt gebeden en hoe ongelofelijk belangrijk de zorgvuldigheid is waarmee dit afscheid werd voorbereid en vormgegeven. Ik trap zo stevig op de pedalen dat de tranen in mijn oren stromen. In de strakblauwe lucht hangt een biddend visdiefje. Vaart minderend tot ik bijna stilsta zie ik hoe hij onvoorstelbaar behendig het water induikt.

Mijn hart blijft zwaar terwijl ik verder fiets maar in mijn hoofd zingt de melodie van een van de liederen die is gezongen. Ik neem me voor om over deze onderwerpen nooit meer te discussiëren, hooguit te schrijven.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda