FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 21 March 2018 09:24

Ruimte

Wilma Hartogsveld Wilma Hartogsveld

Tussen de boeken, de briefjes met haastig neergekrabbelde aantekeningen en een paar lege koffiekopjes liggen sinds enkele weken duizend kleine stukjes karton op mijn werktafel. De ene helft al op de goede plek, de andere helft op kleur gesorteerd. Met jongste zit ik regelmatig een half uurtje te puzzelen. Zijn broer en ik kochten de puzzel met een afbeelding van Michelangelo vorig jaar in Rome. Gek eigenlijk dat naarmate mijn agenda voller is en de stapels op mijn werktafel zich uitbreiden, de behoefte groeit om iets onnuttigs te doen zoals puzzelen. Er ontstaat ruimte in mijn hoofd naarmate de puzzelstukjes zich laten ordenen. Jongste doet het omdat hij het gezellig vindt of mij een plezier wil doen. Ik hoop tenminste niet dat hij het met zijn negentien jaar al nodig heeft om op deze manier zijn hoofd leeg te maken.

Het samen puzzelen geeft in elk geval aanleiding tot gesprekken over niet alledaagse dingen. Dat het de bekende afbeelding van God en Adam uit de Sixtijnse Kapel is helpt daarbij. Adam ziet er ontspannen uit constateren we en God neemt in zijn roze jurk een mooi voorschot op de hedendaagse discussies over genderneutrale kleding. Hun vingers raken elkaar net niet, maar het lijkt wel alsof God meer zijn best doet om de mens te bereiken dan andersom. Of de Schepper vindt het lastig om zijn schepsel los te laten natuurlijk. Gelukkig wordt God gedragen door een groepje blote engeltjes. Adam heeft kennelijk geen hulp van engelen nodig, of hij verbeeldt zich zelf een engel te zijn in zijn adamskostuum.

We zijn begonnen met de randen. Een stevig kader waarin alle stukjes in elk geval moeten passen. Daarna waren Adam en God aan de beurt. Dat viel nog mee. We hadden wel een beeld van hoe die twee eruit moesten zien. Maar toen kwam de uitdaging om de ruimte tussen God en de mens te vullen. Ondefinieerbare kleurnuances, miniscule barstjes de kalk. Die simpele ruimte blijkt een onoverkomelijke horde. Niets geen ontspanning meer maar ergernis over de zoveelste poging om het kloppend te krijgen. Als jongste even niet oplet, druk ik met enige kracht de laatste stukjes op een plek waar ze net niet thuis horen. “Klaar”, zeg ik triomfantelijk. Hij lacht ontspannen. Jongste bedoel ik. Of God glimlacht weet ik niet. Hij ligt alweer in stukjes terug in de doos.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda