FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 16 January 2018 10:00

Hulpeloos

Hulpeloos Tekst: Wilma Hartogsveld

Op kraambezoek. De moeder en ik drinken koffie. Beschuit met muisjes heb ik afgeslagen, maar het verhaal over de bevalling en de emoties daaromheen neem ik wel graag tot me. De baby ligt in de box te slapen. Ze heeft sokjes over haar handjes. Omdat ze anders met haar piepkleine nageltjes het tere huidje van haar gezichtje stuk maakt, vertelt de moeder.
Na een tijdje klinken er zachte protestgeluidjes uit de box. “Je mag haar wel even oppakken hoor!” Alsof de moeder mijn gedachten heeft gelezen. Voorzichtig schuif ik de ene hand onder het ruggetje en met de andere ondersteun ik het hoofdje, bedekt met zacht dons. Wat klein. Wat kwetsbaar. Waren mijn kinderen echt ook zo klein? Het minimensje trekt haar knietjes op en valt tegen mijn nieuwe trui aan in slaap. Onwetend van het feit dat ik de dominee ben. Ze heeft er ook geen notie van dat ik haar over enige tijd zal dopen in de kerk.

We praten over het wonder van dit nieuwe leven. Zoveel meer dan alleen het biologische gevolg van een natuurlijke daad. Het meisje op mijn arm slaapt vredig. Uit mijn ooghoeken zie ik hoe er een lachstuipje over het tandeloze mondje glijdt.
Even later wordt ze wakker. Het gezichtje wordt rood. Er klinken zachte prutgeluidjes en voel ik nu dat mijn hand onder het luiertje beweegt, warm wordt? De moeder staat op en neemt haar dochtertje over met een verontschuldigende glimlach. Snel en handig verschoont ze de kleine. Het is haar derde.

Die middag bezoek ik een oude mevrouw in het verpleeghuis. Ze zit in haar rolstoel te slapen in de gemeenschappelijke huiskamer. Als ik haar aanspreek verschijnt er een glimlach rondom de tandeloze mond. Ze noemt me bij de naam van haar dochter. Ik ga bij haar zitten en probeer een gesprekje met haar te voeren, maar zie en krijg geen enkele reactie meer. Een beetje onderuitgezakt in haar rolstoel lijkt het alsof ze ergens tussen waken en slapen zweeft. Haar ogen zijn open maar lijken niets te zien. Tot ze ineens met haar vinger naar mijn nieuwe trui wijst. “Mooi?” vraag ik en ze knikt. Haar nagels zijn niet schoon. Ik onderdruk de gedachte aan wat eronder zit en glimlach. Heel even is er echt contact.
Dan buigt een verzorgster zich naar me toe en fluistert met een verontschuldigende blik: “Ik neem mevrouw even mee, ze heeft een ongelukje gehad.”

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda