FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 21 April 2015 12:05

Maria Sterre der Zee

Hij grijnst je vanuit alle schappen van de kiosk aan, het nieuwe gelikte Sanomatoetje Jezus!. Een braaf, weeïg, all white geheel: zie de mens. Het baardwatje op de cover is nog zijiger dan de Jezus uit de film Jesus Christ Superstar. Een paar jaar geleden kreeg zijn moeder Maria al haar eigen glossy. Ook daar dampte de fondantgeur uit op. Maria was een lieverdje, als je de teksten mocht geloven, een hartsvriendin. Het hele blad stond vol met hartjes.
Steile protestanten en klei-agnosten kunnen daar maar moeilijk bij, bij al deze zachtheid, maar als je er iets van wilt begrijpen moet je naar Maastricht. Op de resten van een Romeins castellum is daar 1600 jaar geleden een kerk gebouwd, nu de basiliek van Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming geheten. De bouw van de huidige kerk ging ongeveer 900 jaar geleden van start. Bij deze kerk, in de aanpalende kapel, woont Maria Sterre der Zee. En zij voelt zich er thuis, al is er in de verre omtrek geen zee te bekennen. Daar – in de door Pierre Cuypers heringerichte kapel – staat ze met prachtige mantel en kroon, met het eveneens gekroonde kindje Jezus op haar arm. Ze kijkt liefdevol naar haar zoon, maar schuins ook naar de honderden bezoekers die haar hier dagelijks komen groeten. Het vijftiende-eeuwse beeld stond eerder bij de franciscanen, maar sinds 1904 staat het hier. Vorig jaar kreeg Maria een nieuwe mantel.
Ik ga er altijd langs als ik in Maastricht ben en brand als het even kan een kaarsje. Voor iets of iemand, niet meer, maar ook niet minder. Onze Lieve Vrouwe: die naam draagt Maria hier niet voor niets. Ze is een vrouw, natuurlijk, maar ze is zeker ook lief en ze is van ons, vinden de Maastrichtenaren. Ik heb mensen geïnterviewd die even in de kapel gingen zitten. Wat me in het bijzonder opviel was de gemeenzame toon waarop mensen over Maria praatten. Een vrouw, die vlakbij op een kantoor werkte, zei dat ze hier altijd tussen de middag kwam zitten, ‘om mijn vriendin te groeten’. Want Maria wil gegroet wezen en bij je zijn. Een nogal dominante man, strak in het pak, parkeerde zijn auto alle regelgeving overtredend zo’n beetje voor de ingang van de kapel en ging er even zitten zwijgen. Ik vroeg hem daarna waarom hij dat deed. Hij was eerst bang dat ik een stille was, maar zei toen dat hij voor een lastige zakelijke beslissing stond en even goede raad wilde. Ik vroeg hem – dom, dom, dom – of hij die ook gekregen had. Hij keek me niet begrijpend aan. Een wat oudere vrouw wilde wel wat langer praten. Bij de koffie op het terras bij de kapel vertelde ze zomaar, aan een wildvreemde, in grote lijnen haar levensgeschiedenis en dat ze op beslissende momenten in de Slevrouwe van de Sterre der Zee een duwtje in de goede richting had gekregen. Verder kwam ze nooit in de kerk, want die had haar lelijk laten zitten. Slevrouwe – zo noemen ze de basiliek van Maria in Maastricht liefkozend. Twee keer per jaar wordt het beeld van Maria en haar kind rondgedragen in een processie. Ook Slevrouwe kreeg vorig jaar, na de restauratie van de basiliek, een eigen glossy!
Het is een oase, deze kapel met haar voorname bewoonster, en het weeïge gevoel dat ik bij het lezen van haar glossy had, heb ik hier totaal niet tussen de kaarsen en al die mensen die Maria komen groeten. Geen glossy kan deze lieve schat kerkeren. En met Pasen zal ook haar zoon zich uit zijn glossy bevrijden.

Willem van der Meiden belicht in de rubriek Ommegang nieuwe en oude 'heilige plaatsen' in Nederland.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda