FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 13 February 2019 11:11

Roel Abraham bidt interreligieus: 'Reuzegezellig'

Roel Abraham bidt interreligieus: 'Reuzegezellig' Tekst: Roel Abraham

Lang geleden, in de vorige eeuw, woonde ik in Zwolle. Ik was een actieve bezoeker van de Joodse Gemeente aldaar en betrokken bij het wel en wee van deze toen nog kwijnende gemeenschap. Elke dienst zat ik op mijn plek in de sjoel, omringd door andere mannen en door lege banken. Tegenover ons zaten de vrouwen met in het midden de bima, de verhoging van waaruit de Tora werd gelezen.
Op zich best een grappig fenomeen, zeg ik nu terwijl u uiteraard al verontwaardigd met de vinger wappert omdat mannen en vrouwen gescheiden zitten. Wappert u gerust even door, pas wel op dat u uw vinger niet bezeert wanneer u tegen de balk zwaait die uit uw eigen oog steekt. Maar inderdaad: in de Joodse Gemeente te Zwolle, en niet alleen daar maar in elke traditionele gemeente, zitten mannen en vrouwen niet naast elkaar. Vrouwen horen thuis achter het aanrecht, ik bedoel het gordijn, en mannen doen de dienst. Zo gaan die dingen.

Nu was Zwolle een beetje recalcitrant. Dat zal ze nog wel zijn, maar ik woon alweer enkele duizenden jaren in Almere dus verloor Zwolle een klein beetje uit het oog. Zwolle was opstandig. Daar houdt u van en daar hou ik ook van. Het is namelijk gebruikelijk – ik stipte het al genuanceerd en vriendelijk aan – dat de vrouwen plaatsnemen op het balkon, achter de zogeheten mechietse. Dat kan een gezellig traliehekje zijn, of een naar Robijn Fleur en Fijn riekend gordijn. In Zwolle was op het balkon sedert jaren een tentoonstelling over het joodse leven opgesteld. Geen plek dus voor dames. En waar laat je dan het vrouwvolk? Tadaa: gewoon in de sjoel, zeg maar de kerkzaal, tegenover de mannen. Dus bij binnenkomst zag je de bima, met links daarvan de banken voor de manskerels en rechts de banken voor de vrouwmensen. Leuk natuurlijk ook wanneer echtparen dan ook nog tegenover elkaar kunnen zitten teneinde af en toe malkander te kunnen aankijken of toegapen. Goed geregeld! Het schijnt in de kille (gemeente) Maastricht overigens net zo te zijn geregeld. Leve het rebelse Zwolle!
Zelden kwam er een rabbijn in die jaren en dat was maar goed ook. Want ja. Dit was natuurlijk niet de bedoeling, die in het oog springende dames. Een enkele keer werd de kehilla (netter Jiddisch woord voor gemeente) vereerd met een rabbinaal bezoek en dan konden de vrouwen dus niet plaatsnemen in ‘hun’ banken. Dan werd er een soort schutting opgesteld met daarachter klapstoelen. De mannen namen dan gewoon plaats op hun gebruikelijke plekken en lieten de ‘damesbanken’ demonstratief leeg. Heerlijk!

In Zwolle hielden we elk half jaar een interreligieuze gebedsdienst voor de vrede. Dat was reuzegezellig. Dat deden we dan afwisselend in een kerk (dat is een gebedshuis voor christenen, red.), een moskee (dat is een gebeds- annex gemeenschapshuis voor moslims, red.) en uiteraard was onze synagoge (dat is het dorpshuis voor de Joden, red.) ook af en toe zo gastvrij om De Anderen binnen te laten en te laten delen in de Joodse traditie.
Mij staat specifiek één gebedsdienst voor ogen. Hij vond plaats in een protestantse kerk en we zaten daar met een stuk of tien bekeppelde afgevaardigden van de Joodse gemeenschap, omringd door een paar honderd christenen, die ons bekeken alsof we paarse aapjes waren met een strik in het haar en een paar dozijn Turkse moslims. Er werd gepreekt door een dominee, door een woordvoerder van onze club én door de imam. Helaas was de laatstgenoemde het Nederlands niet machtig dus we hadden geen idee wat hij allemaal vertelde. Het konden de toto-uitslagen zijn, een verslag van zijn all-in-vakantie naar Benidorm of een door en door hilarische persiflage op de door een tegenpaus in 1385 uitgesproken banvloek op het dragen van geitenwollen onderbroeken. Geen idee! En het duurde ruim een kwartier.

En weet je? Het was zó goed dat we dit deden. Want we ontmoetten elkaar na de diensten en we spraken elkaar van mens tot mens. Bekend maakt bemind!

Roel Abraham is naast schrijver ook vader van zes kinderen en dat met slechts één echtgenote, actief in het joodse leven, rijdt Trabant en vindt wel eens wat van dingen.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda