FacebookTwitterLinkedIn
donderdag, 20 December 2018 13:11

Mijmeringen op Oudjaar

Tekst; Jeroen Fierens Tekst; Jeroen Fierens

De hond moest er na het eten nog even uit. Oudejaarsavond, dus het was al pikkedonker, het miezerde een beetje. Ik zal een jaar of zestien zijn geweest. Traditiegetrouw was het dorp vanaf de vroege ochtend in een soort oorlogsgebied veranderd, maar ook soldaten moeten eten en nu was het betoverend stil buiten.
De nog rondhangende vuurwerkdampen raakten onderweg naar mijn neus vermengd met de stampotachtige geuren die uit de huizen stroomden. Al het leven had zich voor een paar uur verplaatst naar de warm verlichte huiskamers aan de andere kant van de ramen die ik passeerde. Aan deze kant was niemand; ik was helemaal alleen op de wereld, alleen samen met Sem.

In steeds heftigere golven, die uiteindelijk hun weg naar mijn gezicht wisten te vinden, kwam een gevoel van dankbaarheid over me heen. Het was een heftig jaar geweest; In mijn zoektocht naar de zin van het leven was ik diverse extreme kanten op geslingerd, van heftige Jezuskerken naar wazige new age-shit. Ik was, in ieder geval voor mijzelf, uit de kast gekomen en had mijn eerste korte maar intense relatie met een jongen meegemaakt. Ik worstelde van tijd tot tijd met het leven, maar genoot bovenal volop van de kansen die ik kreeg om er mijn eigen weg in te vinden.

De jaren vlogen voorbij, maar de wandeling is gebleven. Iedere oudejaarsdag glip ik een uurtje weg uit de oliebollen- en vuurwerkgekte. Ik ben dankbaar voor de mensen met wie ik het oude jaar mag afsluiten en het nieuwe mag inluiden, ik blik terug op wat er allemaal in het afgelopen jaar gebeurd is. Ik sta stil bij waar ik nu sta: waar ben ik blij mee, wat zou ik graag anders willen? Wat ik kan ik daaraan doen? Hoe hoop ik hier volgend jaar op deze dag te staan?

Een jaar of vijf geleden is het ritueel uitgebreid en ben ik begonnen deze jaarmijmeringen op te schrijven. Dat kan heel eenvoudig, een kantje is genoeg. Het is alsof ik daarmee een klein stukje van mijzelf vastleg voor in de toekomst, een spiegel om mijzelf een jaar later in aan te kunnen kijken. Die spiegel kan soms confronterend en pijnlijk zijn, een wake up call, maar minstens zo vaak herinnert hij me eraan dat ik eigenlijk ontzettend gelukkig ben met mijn leven.
Jaarmijmeringen kunnen overigens ook prima in de eerste weken van januari plaatsvinden. Ik raad het u van harte aan!

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda