FacebookTwitterLinkedIn
vrijdag, 30 March 2018 06:12

Grijze ochtend

Tekst: Jeroen Fierens Tekst: Jeroen Fierens

De bovenste rij en dan de derde van links. Je staat achter het raam, dat voel ik. Ik voel je ogen in mijn rug prikken en trek mijn kraag wat verder over mijn gezicht tegen de ijzige wind. Een sigaret zou fijn zijn, straks maar even een pakje kopen. De stad hier is van beton en asfalt. Het is als in van die tekenfilms waarin de bad guy alle kleuren uit de wereld heeft gestolen. In de zomer is het hier wel mooi, zei je, dan bloeien de bomen en kun je de andere flats bijna niet zien. Ik kan me er weinig bij voorstellen.
Wat gebeurde er? Ik wou dat ik het je kon vertellen, al was het maar omdat ik het dan zelf zou begrijpen. Is het de tijd? Ben ik nu eenmaal deel van een generatie die zich niet kan binden, die meteen op de vlucht slaat zodra het ook maar een heel klein beetje serieuzer wordt? Of was je misschien gewoon niet de juiste persoon? Maar als niet jij, wie dan wel? Hoe vaak moeten wij dit spelletje nog spelen. Ik – en steeds een andere jij.

Het begint zachtjes te sneeuwen, zo zachtjes dat men straks vast zal zeggen dat het ‘met die voorspelde sneeuw toch niets geworden is’. In de schijnbaar eindeloze rijen flats om mij heen moeten duizenden mensen wonen, maar afgezien van een sporadische automobilist zijn de straten verlaten. Wellicht houden flatbewoners er niet zo van om op zaterdagochtend naar buiten te gaan. Het geeft me een onverwachts geborgen gevoel, zoals soms ook de nacht kan geven. Ik, een klein figuurtje ingepakt in een zwarte jas en grijze muts, in een eindeloze zee van beton.

In de verte komt de bus al aanrijden. Ik kan nu nog terug. Me omdraaien, me in je armen gooien, zeggen dat het een bevlieging was. Wat nu als dit moment, wat nu als deze specifieke zaterdagochtend, tussen deze grijze flats, op deze grijze tegels, onder deze grijze lucht, achteraf allesbepalend zal blijken te zijn? Wat nu als ik gewoon eens stop met wegrennen en me omdraai en gelukkig met je word? En dan over dertig jaar nog terugdenk aan dat ene moment bij de bushalte: wat als ik toen niet…
Net voordat ik in de bus stap, werp ik een stiekeme blik op je raam. De bovenste rij en dan de derde van links – of was het de vierde? Ik zie niemand staan.

Jeroen Fierens is journalist en schrijft op www.eenpadvinder.nl.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda