FacebookTwitterLinkedIn
vrijdag, 28 August 2015 10:11

Latex pakjes

"Jij bent tenminste niet zo'n natte." Deze uitspraak vat ongeveer de reacties op mijn coming out (zo'n acht jaar geleden) samen. Ik denk er met een goed gevoel aan terug: hoewel ik in een klein dorpje woonde, heb ik nul negatieve reacties gehad toen ik uit de kast kwam. Iedereen – met name mijn eigen generatie – leek het prima te vinden. Af en toe kreeg ik in de kroeg een arm om m'n schouder en hoorde dan "Hé Jeroen, ik hoorde dat je homo bent, goed dat je het durft te zeggen man!" En dan dus vaak die ene zin, waarmee bedoeld werd dat ik me niet 'als een homo' gedroeg. Ik was gewoon Jeroen, gewoon Jeroen, en ik viel toevallig op jongens.

Gay Pride

Eén keer was ik op de Gay Pride. Ik herinner me vooral de gespierde, gebruinde vijftigplussers in hun latex pakjes. Ik snapte er weinig van. Hoe kan dit je leven zijn als je zestig bent? Het voelde leeg en oppervlakkig. Ik snapte ook niet zo goed wat het met de strijd voor acceptatie te maken had: als je niet anders behandeld wilt worden vanwege je geaardheid, waarom ga je dan in hemelsnaam in een string op een boot staan dansen?

Bevrijdingsdag

Dit jaar was ik er weer. Het was anders dan ik me herinnerde. Een bevrijdingsdag. Ik proefde de opluchting in de lucht: vandaag mag ik zijn wie ik ben – man, vrouw, of iets ertussenin – ik mag voelen wat ik voel, houden van wie ik houd! En in gedachten hoorde ik weer die zin, "jij bent tenminste niet zo'n natte," maar deze keer maakte hij me droevig.

Geaccepteerde maskers

Ik werd geaccepteerd omdat ik niet te veel afweek van de norm, omdat ik paste binnen de reeds geaccepteerde kaders. Maar hoe blij ik daar ook mee was, acceptatie is het nauwelijks te noemen. Het is dezelfde acceptatie als die van 'de goeie Marokkaan' die zich 'gewoon als Nederlander gedraagt'. Het is pas acceptatie wanneer de ander écht anders is, wanneer je weinig of niets van hem of zijn leven begrijpt. De vijftiger die zijn weekenden op flamboyante seksfeestjes doorbrengt, de Marokkaan die veel waarde hecht aan de tradities van zijn ouders, de zeventienjarige homo die wél veel vrouwelijke trekjes heeft. Hebben zij minder recht om zichzelf te zijn? Moeten zij zich achter algemeen geaccepteerde maskers verbergen omdat ze te veel afwijken? Ineens begreep ik het: de strijd voor acceptatie heeft alles te maken met in een latex pakje dansen op de grachten.

Jeroen Fierens (25) studeert humanistiek en schrijft op www.eenpadvinder.nl.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda