FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 28 June 2017 09:08

Roze en rooms drama in Den Bosch

Wat een prachtig gebaar van verzoening en bemoediging had kunnen zijn, is verkeerd in een drama met alleen maar verliezers. Gewoontegetrouw werd de jaarlijkse ‘roze zaterdag’ van de LHBT-gemeenschap (LHBT = lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) ook vorige week zaterdag in Den Bosch weer geopend met een oecumenische gebedsdienst. Maar anders dan gepland vond deze geen doorgang in de Sint-Janskathedraal maar in de protestantse Grote Kerk. Bisschop Gerard de Korte die eerder zijn toestemming had gegeven voor de viering in zijn bisschopskerk en had toegezegd de bijeenkomst met een kort woord en een zegenbede af te sluiten, voelde zich gedwongen deze toestemming weer in te trekken.

Zelf had de bisschop er ‘alle vertrouwen’ in dat de viering sereen zou verlopen, zo schreef hij met Pinksteren in een brief aan zijn gelovigen. Conservatieve gelovigen waren daar echter allerminst van overtuigd. De onvermijdelijke Antoine Bodar, nota bene zelf homoseksueel, sprak van een ‘verwarrend besluit’. Priester Cor Mennen wierp de vraag op of de bisschop de Sint-Jan ook beschikbaar wilde stellen voor een gebedsdienst van de PVV of voor “het verbond van seksclubhouders en de gezamenlijke meisje van plezier die de dag tegen hun discriminatie in Den Bosch willen beginnen met een gebedsdienst”. Het protest bezorgde de bisschop naar eigen zeggen ‘slapeloze nachten’. “Deze stand van zaken is ernstig”, zo schreef hij in een tweede brief. “Ik mag immers ook het geweten van gelovigen niet kwetsen en mijn broeders en zusters geen aanstoot geven.” Daarom besloot hij ‘omwille van de eenheid binnen het bisdom’ zijn eerder gegeven instemming in te trekken.
Gerard de Korte streeft naar een ‘heldere maar ook gastvrije en hartelijke kerk’, zo zei hij een jaar geleden bij zijn installatie als bisschop van Den Bosch. Maar bij deze kwestie is hij in ‘een spagaat’ terechtgekomen, zo vertrouwde hij het Brabants Dagblad toe. Aan ’s mans goede bedoelingen hoeft niet getwijfeld te worden, maar de gevolgen zijn ernaar: de bisschop heeft zich uitgeleverd aan een conservatieve groep – die hem ook een volgende keer wel weer zal weten te vinden – en hij heeft een groot gedeelte van zijn kudde – niet alleen homoseksuele gelovigen maar ook allen binnen zijn kerk die zich niet kunnen vinden in de ‘officiële seksuele moraal’ – van de kerk vervreemd. Alsof deze mensen – ikzelf incluis – geen volwaardig deel uitmaken van de geloofsgemeenschap.

Waarom heeft de bisschop niet zijn rug rechtgehouden? Het antwoord daarop ligt impliciet vervat in de beide brieven die hij over deze kwestie schreef. “De dominante seculiere cultuur staat haaks op het katholicisme als het gaat om de juiste beleving van seksualiteit”, heet het daar. Met die bewering miskent de bisschop het feit dat de Geest ook binnen die zogeheten ‘seculiere cultuur’ zou kunnen waaien en dat de kerk daarvan veel te leren heeft. Bisschoppen als De Korte streven naar een ‘pastoraal compromis’ tussen enerzijds de leer van de kerk en anderzijds de realiteit van gelovigen. Alle goede bedoelingen ten spijt is dat streven gedoemd te mislukken zolang zij vasthouden aan het idee dat de seksuele moraal van de r.-k. kerk onveranderlijk is.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda