FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 27 May 2015 09:27

Gastvrijheid is de sleutel

De tiende Volzin-lezing, 25 april jl. in de trappistenabdij Koningshoeven, heb ik ervaren als een bijzondere en verrijkende gebeurtenis. ‘Gastvrijheid: sleutel tot samen leven’ was het onderwerp van de lezing door abt broeder Bernardus Peeters. Een hoogst actueel thema in een tijdvak waarin duizenden arme mensen in gammele bootjes de oversteek wagen naar Europa – een oversteek die ze niet zelden met de dood moeten bekopen, terwijl intussen in het Torentje bewindslieden nachtenlang vergaderden over de opvang van mensen die van de overheid het stempel ‘illegalen’ hebben gekregen. “Ik ben mij bewust dat ik deze Volzin-lezing houd in een wereld waarin sommige Nederlandse politici, en niet alleen Geert Wilders, de grenzen van ons land volledig willen sluiten onder het mom dat we vluchtelingen op moeten vangen in hun eigen gebieden”, zei Bernardus. “We doen dan wel aan gastvrijheid maar wij houden de gast op veilige afstand zodat ons eigen leven er niet door geraakt wordt. Deze lezing vindt plaats in een land en een tijd waarin asielzoekers als criminelen opgesloten worden. In zo’n samenleving verdwijnt een wezenlijk element: het bewogen worden door het lot van een vreemde. En door ons mentaal af te sluiten voor het lot van een vreemde plaatsen wij onszelf op een eiland dat vroeg of laat gewoon onbewoonbaar zal worden.”
Broeder Bernardus – lees de volledige tekst van zijn lezing op onze website www.volzin.nu – sprak verademende en richtinggevende woorden. Woorden die in het politieke debat en aan de borreltafel vaak node gemist worden. “Als wij de sleutel van de gastvrijheid wegwerpen, doen wij onszelf ernstig tekort.”

“Gastvrijheid is vooral een innerlijke houding en heeft daarmee haar woonplaats in het hart van de mens. Het reikt dus oneindig veel verder en dieper dan het gewoon ter beschikking stellen van een huis of een kamer of van het openstellen van je landsgrenzen.” Met deze woorden maakte Bernardus duidelijk dat openheid voor de vreemdeling behoort tot het hart van de religieuze tradities, van de grote morele tradities van de mensheid. Natuurlijk, religieuze en morele tradities kennen ook hun misgroei en staan open voor misbruik door kwaadwillende mensen. De religieuze legitimatie van geweld is in onze dagen helaas wijdverbreid – dat is overigens niet alleen binnen de islam het geval, zo maakt Peter Nissen in de special in deze aflevering van Volzin duidelijk. Maar tegelijkertijd liggen in deze tradities belangrijke sleutels voor de oplossing van maatschappelijke problemen. Zij nodigen mensen uit om de blik te richten op de ander en diens welzijn. De ander die mens is zoals wijzelf. Dat uitgangspunt is voor een humane politiek en samenleving onontbeerlijk.

Tien maal een Volzin-lezing, maar als ik me goed herinner, was de bijeenkomst in Koningshoeven de eerste bijeenkomst waarin binnenkerkelijke problemen totaal niet genoemd werden. Wat mij betreft was de tiende Volzin-lezing niettemin een voorbeeld van kerk op haar best: mensen die hun inspiratie delen, zich laven aan oude en nieuwe verhalen en zich bezinnen op hun opdracht in de grote en kleine wereld. Ook voor kerken geldt: ofwel zijn zij een open ruimte ofwel verworden ze tot een onbewoonbaar eiland. Gastvrijheid jegens ‘vreemdelingen’ - ook in eigen midden - is ook hier de sleutel.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda