FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 27 February 2014 15:47

Amersfoort bijvoorbeeld

Redactioneel Jan van Hooydonk Redactioneel Jan van Hooydonk

Volgende maand zijn de verkiezingen voor de gemeenteraad. De vorige keer dat we daarvoor naar de stembus gingen, was op woensdag 3 maart 2010. De gemeenteraadsverkiezingen van 2014 zouden eigenlijk op 5 maart moeten plaatsvinden. Maar omdat het dan Aswoensdag is, besloot de kiesraad het vierjaarlijkse ‘feest van de democratie’ twee weken uit te stellen, naar 19 maart. Aardig gebaar van de Kiesraad richting christenen, maar voor mij had dit uitstel niet gehoeven. De Veertigdagentijd, die met Aswoensdag begint, staat immers vanouds in het teken van bekering en bezinning. Christenen worden dan geacht te overwegen welke keuzes ze in het leven maken, niet alleen persoonlijk maar ook maatschappelijk. De Kiesraad houdt geloof en politiek echter liever gescheiden. Niet anders overigens dan menig kerklid.

De komende gemeenteraadsverkiezingen zijn voor Volzin aanleiding om de religieuze stemming te peilen in een modale Nederlandse stad: Amersfoort, met 150.000 inwoners de veertiende gemeente van het land. Bert van der Kruk nam deze klus graag op zich. Niet alleen vormt religie een van zijn journalistieke specialismen, hij woonde in het verleden ruim twintig jaar in de Keistad, was er actief in het kerkelijk leven en schrijft met enige regelmaat voor de Amersfoortse Courant. Anderhalve maand lang voegde hij zich in de stromen en stroompjes van Amersfoorters die op zondagmorgen naar de kerk van hun voorkeur gaan. Tijdens zijn kerkbezoek werd hij geconfronteerd met spanningen in de rooms-katholieke parochie, kreeg hij deel aan een onversneden verkondiging van orthodox-protestantse snit en liet hij zijn heupen meewiegen in een evangelische samenkomst.
‘Geloven tussen Veluwe en Randstad’ luidt de titel van de special in deze aflevering van Volzin(blz. 29-44). Het beeld dat oprijst, is dat van een stad waaruit God – of hij nu wordt aangesproken met Heere, Eeuwige of Allah – volop aanwezig is. Ik vroeg Bert van der Kruk na lezing van de special of hij meent dat Amersfoort daarmee model staat voor andere gemeenten in Nederland. Helemaal representatief zal Amersfoort wel niet zijn, oordeelt hij, maar “wel is het zo dat je alles wat je hier aantreft, ook elders in het land kunt aantreffen”. In kerkelijk en religieus Amersfoort is volgens Van der Kruk ‘van alles’ aan de hand, “maar mensen weten dat niet van elkaar. Geloofsgemeenschappen zitten allemaal in hun eigen cocon”. Of dat erg is? “Ach nee, ik vergelijk al die gelovigen, ieder in hun eigen kerk of kerkje, graag met sporters. Alle sporters hebben met elkaar gemeen dat ze in beweging zijn, maar de een doet aan hockey, de ander aan voetbal of badminton. Die mensen sporten toch ook niet samen?”

Van der Kruks observaties geven me intussen wel te denken over het fenomeen oecumene. Ooit vierden protestanten, rooms- en oud-katholieken op verschillende plaatsen in Amersfoort op zondag samen avondmaal. Door toedoen van de r.-k. kerkleiding is daar een einde aan gekomen. Vorige maand herhaalde kardinaal Eijk nog maar eens dat de vervloekingen van het Concilie van Trente (1545-1563) jegens protestantse opvattingen nog altijd van kracht zijn. Om daarna – voor de zoveelste keer – te laten weten dat ‘de media’ zijn woorden verkeerd hadden weergegeven. De uitnodiging van de PKN om met elkaar in gesprek te gaan werd vervolgens door Eijk afgewimpeld.
Een bepaald type oecumene lijkt morsdood. Dat is ergerlijk en verdrietig. Tegelijkertijd laat deze special zien dat de alledaagse oecumene een succesverhaal zonder weerga is. In Amersfoort en elders leven gelovigen en ook niet-gelovigen van allerlei snit vreedzaam samen. Nu eens apart, dan weer samen zetten zij zich in voor de noden van de plaatselijke samenleving. De orthodox-protestantse Joriskerk organiseert activiteiten voor asielzoekers, de oud-katholieke pastor vangt daklozen op, de buurtpastor levert haar bijdrage aan de leefbaarheid van de wijk, de kerken besteden jaarlijks 150.000 euro aan de armoedebestrijding en de moskee richt zich op “het actieve burgerschap van de achterban in de Nederlandse samenleving”.
Laten we Eijk vergeten en ons over de gezamenlijke inzet van burgers voor een leefbare samenleving verheugen. Dat is de oecumene die mij lief is. En waarover we zullen blijven schrijven.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda