FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 06 November 2018 12:00

Onze media zijn allesbehalve neutraal en objectief

Tekst: Enis Odaci Tekst: Enis Odaci Beeld: Christiaan Krouwels

Ik ben de laatste vijftien jaar regelmatig in aanraking gekomen met de media. In de periode na de aanslagen op de Twin Towers ben ik logischerwijs veel meer gaan lezen over de islam. Het debat op televisie volgde ik natuurlijk ook. Theo van Gogh, Ayaan Hirsi Ali, Pim Fortuyn en Geert Wilders waren zeer dominant aanwezig. Geen ontkomen aan. Ik luisterde met interesse naar wat zij te zeggen hadden. Het klonk af en toe redelijk, vaker overdreven agressief. Het ging vaak over theologie. Die Koran, daar stonden nogal heftige dingen in, zo vertelden deze islamcritici mij. Tot mijn grote schrik besefte ik dat ik niet zoveel van de Koran afwist. Ik was veel meer in culturele zin islamitisch opgevoed en beleefde religie als een reeks van feestdagen. Maar omdat ik na 9/11 van de ene op de andere dag veranderde van collega in ‘moslimcollega’ moest ik opeens vragen beantwoorden over alles wat met de islam te maken had. Ik pakte de Koran eens serieus op, leerde Arabisch lezen, en mijn conclusie was duidelijk: Van Gogh, Hirsi Ali, Fortuyn en Wilders zaten een potje te liegen. Zij benoemden weliswaar misstanden in de islamitische wereld, maar de koranische onderbouwing klopte gewoon niet. Helaas, het is niet anders. Zeker, er waren radicale interpretaties van losse koranverzen, zoals je die ook met de Bijbel hebt, maar dan moest je wel eerst de hele Koran weggooien.

De islamcritici vielen voor mij door de mand. Als halfbakken voorgangers claimden ze de ware kennis, negeerden ze moedwillig de theologische en culturele diversiteit, en speelden ze handig met de angstgevoelens onder christelijk en ontzuild Nederland. Ik ging met meer aandacht het zogenaamde ‘islamdebat’ volgen. In het begin dacht ik nog dat inhoudelijke kennis het debat zou kunnen verheffen, maar van die koude kermis ben ik snel thuisgekomen. De media waren het probleem. Er vielen mij een aantal zaken op. Televisie- en radioredacties hadden altijd de meest radicale stemmen in hun programma. Journalisten van kranten gingen undercover om te achterhalen wat er toch in de moskee werd geroepen en plakten welbewust uitspraken van individuen op een complete religie. Het kwam zelden voor dat een welbespraakte islamdeskundige aan het woord kwam om vragen uit te diepen. En als die persoon al aan het woord kwam, zat er een kritische kwelgeest tegenover die genuanceerde moslimstem, zodat het ‘gesprek’ altijd ontaardde in een welles-nietesspel tussen twee mensen. Dit nietszeggende format van twee tegenpolen bij elkaar zetten is inmiddels de ijzeren standaard geworden volgens welke talkshows nu alle thema’s behandelen.

Hoe dan de media te consumeren? Ik zet een aantal aandachtspunten op een rij zonder toelichting. Besef dat journalisten niet objectief zijn. Objectieve journalistiek bestaat niet. Er bestaat alleen transparante journalistiek. Stel uzelf de vraag wie de schrijver is van het artikel en google de persoon in kwestie eens. Televisieredacties zijn voor 95% wit, autochtoon, en zeker niet islamitisch. Dat kleurt vanzelf de berichtgeving over de islam. Besef dat televisie- en radioprogramma’s uithangborden zijn van grote bedrijven. WNL oogt ogenschijnlijk als een interessante ochtendshow, maar is gelieerd aan de Telegraaf – de krant met een historische agenda tégen migranten en moslims. Christelijke kranten zoals het Nederlands Dagblad, Trouw en het Reformatorisch Dagblad hebben een sterk religieus profiel. Om over de EO maar te zwijgen. U krijgt vanzelf een christelijke bril opgezet en u staat er niet eens meer bij stil. En valt het u niet op dat mensen die dan wel een migrantenachtergrond hebben, meestal precies het geluid verkondigen van de heersende redactiecultuur? Ze zijn, hoe toevallig, meestal ex-moslim en hebben zich ontworsteld aan familiedruk op weg naar de seculiere vrijheid. Nu ik zelf al mijn werkuren besteed aan media maken kan ik helaas niet nuanceren. Integendeel, ik zie bij de collega’s meer blinde vlekken dan ik vermoedde. Wees dus kritisch, blijf kritisch, en verbreed de eigen mediahorizon door altijd andere programma’s, kranten en websites te lezen. Wees zelf een semi-journalist. Begint u gerust met het ontkrachten van deze column.

Enis Odaci is voorzitter van Stichting Humanislam en te volgen op www.enisodaci.nl.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda