FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
Columns
dinsdag, 08 januari 2019 10:09

Dominee draagt geel hesje

Sinds een paar maanden heb ik motorrijles. Na meer dan dertig jaar auto rijden is motor rijden een totaal andere sensatie. Het Nederlandse wegennet ervaar ik tijdens een regenbui als een gevaarlijk parcours vol gladde wegmarkeringen, putten, zand en olievlekken. Ik mis de kreukelzones en de airbags van mijn auto en soms ook de verwarming en de ruitenwissers. Op de motor besef ik ineens ook hoe onzichtbaar en kwetsbaar je op zo’n ding bent ondanks het stoere motorpak. Ik moet erkennen dat ik vanuit mijn comfortabele en relatief veilige auto in het verleden wel eens weinig begrip heb gehad voor motorrijders. Maar nu weet ik waarom ze vaak hard rijden en irritant lang de linkerstrook van de snelweg gebruiken. Je moet jezelf immers zichtbaar maken en je eigen veilige ruimte creëren om na een heerlijke motorrit weer heel thuis te kunnen komen. Want inderdaad, het is óók heerlijk, die wind langs je heen, het in de bocht hangen, het gevoel van vrijheid die je ervaart als motorrijder.

“In deze tijd van het jaar gebeuren er de meeste ongelukken”, heeft de motorjuf me verteld. Daarbij spelen de weersomstandigheden, het blad op de weg, het slechte zicht en de grotere drukte op de weg een rol. Maar daarnaast ook de lontjes van medeweggebruikers die volgens haar in deze tijd van het jaar aanzienlijk korter zijn dan anders. Iedereen lijkt wel veel haast en weinig geduld te hebben. Gelukkig draag ik een hesje, niet geel, maar wel met reflecterende strepen en een duidelijke ‘L’ .

Ik zal me niet snel in een geel hesje hijsen om de straat op te gaan voor een protestactie tegen, ja tegen wat eigenlijk? Misschien is het niet toevallig dat de gele hesjes beweging juist in deze tijd van het jaar zulke vormen aan kan nemen. Ontevredenheid en boosheid lijken te worden aangewakkerd door het stormachtige weer en de toenemende duisternis. Maar misschien is het voor mij wel te gemakkelijk om vanuit mijn comfortabele en relatief veilige positie als predikant met een vaste aanstelling en vast salaris hierover een mening te hebben.

Op een zwoele zomeravond laat het gevoel van niet gezien en gehoord worden zich misschien nog wel sussen. Maar het schrijnende verschil tussen de goed gedekte tafels die ons in allerlei reclames worden voorgeschoteld en de met moeite belegde boterham van degenen die daarvoor hard en lang moet werken, wordt in de koude wintermaanden in in elk geval wel extra gevoed.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

donderdag, 20 december 2018 13:16

Een zalig nieuwjaar

Een nieuw jaar begint tegenwoordig met ‘beste wensen’. Ook ik doe u, bezoekers van deze site en lezers van Volzin, voor het nieuwe jaar mijn ‘beste wensen’ toekomen.
Toen mijn lichaam nog jong was – ik verkeer in de illusie dat mijn geest dat nog altijd is – deden we elkaar in mijn Brabantse geboortedorp bij de jaarwisseling nog geen ‘beste wensen’ toekomen. ‘Zalig Nieuwjaar!’ was toen nog de uitdrukking. Veel mooier dan ‘beste wensen’ vind ik. In ‘zalig Nieuwjaar’ klinkt nog iets door van het besef dat ons geluk niet alleen van onszelf afhangt, dat wij niet alleen leven van wat wij zelf maken maar vooral ook van wat ons geschonken wordt. Om het met een oud woord te zeggen: wij leven van genade. Dus laat ik u vooral ook dát toewensen: Zalig Nieuwjaar!

In het eerste nummer van de nieuwe jaargang blikt Kees Posthumus vooruit. “In duizelingwekkende beelden en woorden stormt het nieuws in het komende jaar op ons af”, schrijft hij. “Kijk naar de chaos in de afgelopen jaren. Kijk naar wat er te gebeuren staat. En de conclusie moet wel luiden: 2019 kan niet anders dan opnieuw chaotisch worden.” Ik vrees dat hij gelijk heeft. Denk alleen maar aan de brexit. In welke vorm die ook zal doorgaan, zij zorgt voor chaos in zowel Groot-Brittannië als de overgebleven landen van de Europese Unie.
De brexit is een teken dat politici in toenemende mate er niet in slagen om geloofwaardige alternatieven te bieden. Onvrede met de politieke klasse en vervreemding van de gevestigde politieke instituties is ook een van de redenen dat momenteel in Europa ‘gele hesjes’ de straat opgaan. Hebben onze politici een antwoord? "We hebben allemaal een geel hesje aan. We maken ons allemaal zorgen om ontwikkelingen om ons heen’, sust premier Mark Rutte, aanvoerder van een partij die als geen ander de hete adem van het populisme in de nek voelt. Tegenover het kwaadaardige populisme van PVV en Baudet vertolkt de VVD het goedmoedige populisme van ‘de hardwerkende Nederlander’ en ‘normaal doen’. CDA-leider Sybrand Buma paait intussen de ‘gele hesjes’ met de opmerking dat de laagstbetaalden niet de dupe mogen worden van noodzakelijke maatregelen in de sfeer van de ecologie. Dat de wereldwijde vervuiling en klimaatcrisis juist de armen treft, vertelt hij er niet bij. Paus Franciscus betoogde zoiets in zijn profetische encycliek Laudato Si’. Die vormt binnen het CDA kennelijk geen leesstof.

Weg met die hanengevechten met rondfladderende veren en ijdel gekraai”, schrijft Posthumus in het januarinummer van Volzin. Volgens hem hebben we bruggenbouwers nodig. Zeker! En wat we daarbij bovenal ook nodig hebben, denk ik, is hoop. Inspirerend om te lezen hoe de eerste denker in onze nieuwe reeks Denkers van nu, Paul Ricoeur, juist van de hoop een hoofdthema van zijn werk heeft gemaakt. Elze Riemer spreekt met Ricoeur-kenner Theo Hettema, die als predikant in Den Haag betrokken is bij het kerkasiel voor de Armeense familie Tamrazyan. Volgens Hettema ziet Ricoeur het leven als “een voortdurende uitdaging om hoopvol te blijven, om ons uit te strekken naar het goede, zonder daarbij het kwaad uit de weg te gaan”.
De serie Denkers van nu past in Volzin als magazine ‘voor religie en samenleving’. Volzin probeert immers, met vallen en opstaan, met een religieuze blik de werkelijkheid te doorgronden. Die religieuze blik is altijd ook een hoopvolle blik.

Diezelfde blik was ook aanwezig in de ‘spiegelreis’ die Herman Koetsveld en Enis Odaci maakten langs islamitische en christelijke gemeenschappen en in de columns die laatstgenoemde de afgelopen jaren voor Volzin schreef. Aan die reis is een einde gekomen en zo ook, met zijn instemming, aan de columns van Enis Odaci. Ik dank hen voor wat zij boden en ben blij dat Odaci als medewerker aan Volzin verbonden zal blijven. Ik heet ook op deze plek Roel Abraham welkom als nieuwe columnist. En verwelkom Jedi Noordegraaf die als ‘covermaker’ in de plaats komt van Diana van Houten. Aan haar veel dank voor prachtige omslagen. Dank ten slotte aan u, lezer, voor uw belangstelling. Mijn mailbox blijft ook in 2019 openstaan voor uw vragen, suggesties en kritiek': Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Het januarinummer van Volzin verschijnt a.s. vrijdag.

donderdag, 20 december 2018 13:11

Mijmeringen op Oudjaar

De hond moest er na het eten nog even uit. Oudejaarsavond, dus het was al pikkedonker, het miezerde een beetje. Ik zal een jaar of zestien zijn geweest. Traditiegetrouw was het dorp vanaf de vroege ochtend in een soort oorlogsgebied veranderd, maar ook soldaten moeten eten en nu was het betoverend stil buiten.
De nog rondhangende vuurwerkdampen raakten onderweg naar mijn neus vermengd met de stampotachtige geuren die uit de huizen stroomden. Al het leven had zich voor een paar uur verplaatst naar de warm verlichte huiskamers aan de andere kant van de ramen die ik passeerde. Aan deze kant was niemand; ik was helemaal alleen op de wereld, alleen samen met Sem.

In steeds heftigere golven, die uiteindelijk hun weg naar mijn gezicht wisten te vinden, kwam een gevoel van dankbaarheid over me heen. Het was een heftig jaar geweest; In mijn zoektocht naar de zin van het leven was ik diverse extreme kanten op geslingerd, van heftige Jezuskerken naar wazige new age-shit. Ik was, in ieder geval voor mijzelf, uit de kast gekomen en had mijn eerste korte maar intense relatie met een jongen meegemaakt. Ik worstelde van tijd tot tijd met het leven, maar genoot bovenal volop van de kansen die ik kreeg om er mijn eigen weg in te vinden.

De jaren vlogen voorbij, maar de wandeling is gebleven. Iedere oudejaarsdag glip ik een uurtje weg uit de oliebollen- en vuurwerkgekte. Ik ben dankbaar voor de mensen met wie ik het oude jaar mag afsluiten en het nieuwe mag inluiden, ik blik terug op wat er allemaal in het afgelopen jaar gebeurd is. Ik sta stil bij waar ik nu sta: waar ben ik blij mee, wat zou ik graag anders willen? Wat ik kan ik daaraan doen? Hoe hoop ik hier volgend jaar op deze dag te staan?

Een jaar of vijf geleden is het ritueel uitgebreid en ben ik begonnen deze jaarmijmeringen op te schrijven. Dat kan heel eenvoudig, een kantje is genoeg. Het is alsof ik daarmee een klein stukje van mijzelf vastleg voor in de toekomst, een spiegel om mijzelf een jaar later in aan te kunnen kijken. Die spiegel kan soms confronterend en pijnlijk zijn, een wake up call, maar minstens zo vaak herinnert hij me eraan dat ik eigenlijk ontzettend gelukkig ben met mijn leven.
Jaarmijmeringen kunnen overigens ook prima in de eerste weken van januari plaatsvinden. Ik raad het u van harte aan!

Pagina 1 van 10

Doorzoek de website

 

 

Agenda