FacebookTwitterLinkedIn
vrijdag, 15 June 2018 07:41

‘We proberen hier een vorm van zachtheid te prediken’

Tekst: Enis Odaci Tekst: Enis Odaci Beeld: Stijn Rademaker

Vrienden Enis Odaci, voorzitter van de stichting Humanislam, en Herman Koetsveld, predikant van de Protestantse Kerk, gaan voor Volzin op ‘spiegelreis’. Moslim Odaci bezoekt christelijke gemeenschappen van zeer uiteenlopende snit, christen Koetsveld ontmoet moslims van verschillende signatuur. Fotograaf Stijn Rademaker vergezelt hen. Deze maand
aflevering 3: Enis Odaci te gast bij de protestantse Jacobuskerkgemeente in Rolde. “Hier in Rolde is er veiligheid. Deze gemeente wordt niet tot op het bot uitgedaagd.”

Ik ben dankzij mijn samenwerking met predikant Herman Koetsveld redelijk bekend met de Protestantse Kerk in Nederland. De laatste tijd spreek ik vaker openlijk mijn zorgen uit over de meer conservatieve achterban van de PKN. Die achterban is zeker niet klein in getale. Ik erger me bijvoorbeeld aan de landelijke christelijke politici, die zeker in verkiezingstijd vrij ongenuanceerd over islam en moslims spreken. En hoe kan het dat vluchtelingen met het evangelie in de hand worden gezien als een gevaar voor onze manier van leven?
Ach, zonder ergernis geen dialoog, nietwaar? Ik ben al lang geleden afgestapt van het idee dat de dialoog tussen moslims en christenen een veilige moet zijn. Laat het maar knetteren, dan gaat het tenminste ergens over. Waarmee ik wil zeggen dat ik juist dankzij mijn vele vrienden bij de PKN in staat ben om de vragen te stellen die ik wil stellen. En die vrienden stellen mij daarom eveneens diverse vragen over de islam – omdat ze míj nu eenmaal kennen. Zo hoort vriendschap te zijn: een veilige grond voor ook de moeilijke vragen in het interreligieuze leven.

Losse onderdelen
In deze gemoedstoestand kom ik aan op de tweede halte in mijn reis door christelijk Nederland: Rolde. Ik beken dat ik niet wist waar het lag. Rolde ligt in Drenthe, op een paar kilometer ten oosten van Assen. In Twente kijken de mensen geduldig jarenlang de kat uit de boom. In Drenthe zijn mensen ook van de nuchtere bovenkamer, zo heb ik mij laten vertellen door een vriend die er geboren is. Als Twentenaar zou ik er dus wel op mijn plek moeten zijn.
Dominee Jan Bos is mijn gastheer en ik mag op zondag in zijn Jacobuskerkgemeente een dienst bijwonen. Jan Bos is anderhalf jaar geleden vanuit Oldenzaal naar Rolde verhuisd en heeft een belangrijke opdracht: meer jongeren binden aan de kerk. Het is bij de meeste kleine kerken misschien wel de enige uitdaging: hoe combineer je een generatiewisseling met het behoud van een levendige geloofsgemeenschap? Ik ga het hem straks vragen.
Als je met de auto komt ligt, de Jacobuskerk enigszins verstopt tussen diverse losstaande kleine woningen. Ze lijken op woningen die je rond boerderijen ziet staan, omringd door schuurtjes, grasstroken en kleine tuintjes. Maar als je eenmaal voor de kerk staat, zie je dat aan de andere zijde er een grote grasvlakte is, met in de verte hunebedden en een begraafplaats. Zwarte paarden lopen rustig heen en weer over het gras. Het is een prachtig gezicht. De klok luidt en ik loop stipt om tien uur de kerk binnen. Elke keer weer ben ik onder de indruk van de hoge plafonds en het lichtspel dat door de hoge smalle ramen wordt veroorzaakt. Hier zijn de ramen versierd met vele gebrandschilderde taferelen uit de christelijke traditie. In een volgend leven wil ik kerkgebouwen inrichten, dat staat vast.
Jan Bos heet mij van harte welkom. Ik mag voorin de kerk zitten en krijg de liturgie en een liedboek in handen gedrukt. Hoewel ik niet meezing, probeer ik me wel over te geven aan de sfeer in de zaal. Het is voor mij als moslim niet altijd te volgen waarom de liturgie uit zoveel losse onderdelen bestaat. Liederen, psalmen, kyrië, overweging, dan weer een in memoriam, mededelingen, weer een lied, zegenbede enzovoorts. Ik moet mijn best doen om op tijd de juiste psalmen en liederen op te zoeken, anders blader ik tijdens het zingen ongemakkelijk door. Maar nog meer vraag ik me af: is er geen vereenvoudiging van de liturgie mogelijk? Is het altijd al zo geweest? In de moskee loop je naar binnen, je doet de rituele wassing, je gaat in de zaal elke keer op de bekende manier bidden en dan luister je naar de preek van de imam. Klaar is Kees. Of Ali.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda