FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 09 April 2018 06:22

‘Angst en intuïtie liggen soms dicht bij elkaar’

Tekst: Victor Bulthuis Tekst: Victor Bulthuis Beeld: William Moore

Leven met beperkingen, wachten op uitslagen van medische onderzoeken en je weg vinden als ‘kreupele’. Werken in conflictgebieden en behoren tot een religieuze gemeenschap die ouder en kleiner wordt. Holkje van der Veer heeft het aan den lijve ervaren. Toch is ze er geen angstig mens door geworden. Eerder hoopvol, hoewel ook realistisch. “Als je ouder wordt, verandert je intuïtie. Je gaat meer bezwaren zien.”

Ze heeft net de jaarlijkse controle van haar hart en aorta achter de rug. De uitslag was positief. Zuster Holkje van der Veer – “zeg maar gewoon Holkje” – haalt opgelucht adem. “Altijd weer spannend.”
Holkje heeft het syndroom van Marfan, een aangeboren afwijking die ervoor zorgt dat het bindweefsel zijn rek verliest. En omdat bindweefsel zich overal in het lichaam bevindt, leidt dat tot uiteenlopende aandoeningen. Zo heeft ze door de jaren heen te maken gekregen met een scoliose (vergroeiing van de rug), oog- en hartproblemen en een aneurysma van de aorta. Over wat ‘leven met een bijzonder lichaam’ betekent voor haar leven en geloven geeft ze lezingen en retraites, gebaseerd op haar autobiografische boek Veer-kracht. Spiritueel leven met een bijzonder lichaam. Dat haar schrijfspier in blakende conditie verkeert, blijkt uit haar plan voor een nieuw boek met als werktitel Wees niet bang. “Wij mensen zijn ongelooflijk kwetsbaar. De wereld is een mierenhoop die we met elkaar in balans moeten zien te houden. In die zee van mensen stel ik op zich niks voor. Toch vormt mijn eigen levensverhaal een ingang tot mijn denken.”
Dat denken verbindt haar ‘kreupelheid’, zoals ze haar fysieke gesteldheid met een knipoog naar de Bijbel graag noemt, met een levenslange liefde voor de verhalen daarin. “De grondtoon van de Bijbel is: het komt goed, er is toekomst. Het leven is gevaarlijk, maar juist daaraan hebben we al die teksten te danken. We krijgen moed aangezegd. Dat wat ons bang maakt, mogen we van ons af schudden. Ons leven is gewild. Op dit fundament bouw ik mijn gedachten, hieraan scherp ik mijn woorden, ontleen ik troost. Neem Psalm 23, die zegt dat we mogen rusten op groene weiden omdat Iemand ons leidt. Bij Hem mogen we zwak zijn, want Hij draagt ons omdat we door Hem gekend zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer ik geraakt ben door de verhalen over Jezus. Toen het erop aankwam was Hij zelf doodsbang, en toch is Hij uit angst en dood opgestaan. Wat ik voor mijzelf in bijbelteksten vind, wens ik ook de wereld toe. Daarom schrijf ik.”

Land van niet-weten
Vertrouwen hebben in je lichaam is voor Holkje allerminst vanzelfsprekend. “Als je na een scan de mededeling krijgt dat het niet goed zit, wordt leven een angstig project waarbij je je geheel moet verlaten op de kundigheid van anderen. Moeten wachten op een uitslag, bijvoorbeeld toen ik met dat aneurysma zat, is wonen in een land van niet-weten en dat is verschrikkelijk. De paniek was soms zo groot dat ik anderen nodig had om de rust te herstellen, mensen die woorden spraken die vertrouwen wekten.”
Ze noemt zichzelf wat dat betreft een ongelooflijke geluksvogel, omdat ze altijd zulke mensen om zich heen heeft gehad: haar vrienden en haar familie, haar medezusters en vooral betrouwbare artsen. Daarom kan ze zich soms ergeren aan het gebrek aan vertrouwen in de medische stand. Fel: “Geregeld hoor ik iemand zeggen: eis toch een second opinion! Het is goed bedoeld, maar ik weiger om me door ongegrond wantrouwen in de hoek te laten zetten. Mijn idee is dat mijn dokters kundig en dus te vertrouwen zijn en dat ze betrokken zijn bij hun patiënten.”
Ze beseft dat ze behalve van haar dokters en haar naasten ook afhankelijk van de maatschappij is om in leven te kunnen blijven. “Maar ik ben daar hoopvol over. Somberheid past niet bij mij. Mensen zijn altijd geneigd elkaar te helpen, heb ik gemerkt. Alleen, doen ze dat ook als het hen iets kost? Elke nacht moet ik aan mijn beademingsmachientje. Als dat het niet doet, mag ik dan tijdig op hulp rekenen? Doordat ik alert moet zijn op gevaren die mijn leven bedreigen, zoals stroomuitval, ben ik ook alerter geworden op wat het samenleven van mensen bedreigt.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda