FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2018: NUMMER 6

    VOLZIN 2018: NUMMER 6

    Volzin-special: ‘Beter zwijgen’ ‘Een geheim heb je niet per ongeluk’Psycholoog Andreas Wismeijer over
    29 May 2018 - Lees meer
donderdag, 08 March 2018 10:53

Deze foto’s zijn geen rustig bezit

Tekst: Eric Corsius Tekst: Eric Corsius Rineke Dijkstra: Vondelpark, Amsterdam, June 10, 2005. © courtesy the artist and Galerie Max Hetzler, Berlin. Collectie Sprengel Museum.

“Misschien zijn deze foto’s, juist omdat ze tegelijk zo abstract en indringend zijn, zo universeel en teder, nog het beste te vergelijken met christelijke iconen, waarop ons vanuit de hoogte een tedere en raadselachtige blik wordt toegeworpen. Haar werken geven geen antwoord, maar stellen vragen en zetten aan het denken.” Eric Corsius over het werk van gelauwerd fotograaf Rineke Dijkstra.

Vijftigers als ik zijn opgegroeid met de fotografie als een onderdeel van het dagelijks leven. Tege-lijk zijn we getuigen geweest van een enorme ontwikkeling daarin. Zo kon mijn vader (1926) zijn leven lang maar één enkele jeugdfoto laten zien. Het was zijn eerstecommuniefoto. Hij was ge-maakt in de studio. De jonge katholiek André Corsius stond strak in de houding, in matrozenpakje, met zakmissaal in de handen en een melancholieke blik in de ogen. Fotograferen was in die tijd duur, omslachtig en moest dus zorgvuldig gebeuren. Daarbij hoorde dat je poseerde. Dat mijn va-der verder geen jeugdfoto’s had, hing samen met het eenvoudige milieu waarin hij opgroeide. Hobbyfotografie was een luxe en werd als aanstellerij beschouwd.
In mijn jeugd raakte de fotografie gedemocratiseerd. Daardoor is mijn jonge leven beter gedocu-menteerd dan dat van mijn vader. Maar analoge fotografie was nog steeds kostbaar. Verspilling moest dus worden tegengegaan. En dat betekende in die tijd, dat je juist niet moest poseren. Je moest er zo natuurlijk mogelijk opstaan. Het was ‘zonde’ als je een nadrukkelijke houding innam – en vooral als je als kind een gekke bek trok. Inmiddels zijn we in de tijd beland waarin de fotografie definitief iets van de massa is.
Dankzij de digitale techniek en het mobieltje is iedereen fotograaf en worden we van minuut tot minuut blootgesteld aan camera’s. Omdat fotograferen schijnbaar niets kost, is er van het risico op verspilling geen sprake meer. We klikken erop los. En merkwaardig genoeg is het poseren weer helemaal terug. Facebook staat vol met selfies en andere foto’s van mensen die zich uitdrukkelijk aan ons laten zien En doordat we ons bewust zijn van die voortdurend op ons gerichte camera’s, lijken we ook steeds meer geposeerd door het leven te gaan.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda