FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2018: NUMMER 5

    VOLZIN 2018: NUMMER 5

    Volzin-special: ‘De jaren zestig’ Pil, protest, popmuziek: ‘Weg van de autoriteit’Geschiedschrijver Geert Buelens:
    01 May 2018 - Lees meer
dinsdag, 30 January 2018 11:39

Pastoor nee, processie ja

Tekst: Willem Pekelder Tekst: Willem Pekelder Beeld: ANP Foto

Hoe katholiek is Limburg nog? Wat voor bisdom zal de opvolger van bisschop Frans Wiertz aantreffen? “Limburgers steken een kaarsje op, maar komen nauwelijks nog in de kerk”, zegt Jan Janssen, spin in het web in het Maastrichtse katholieke leven. Hetgeen hem niet belet om een project te starten om de jeugd te betrekken bij de komende Heiligdomsvaart. Optimisme is in Zuid-Limburg nooit ver weg.

‘Gezinsmis gaat niet door’ luidt de kop boven een stukje in bisdomblad De Sleutel. Een niet nader omschreven parochie haalt een streep door het oogstdankfeest omdat zich maar twee kinderen hebben aangemeld. “Spijtig, en niet alleen vanwege het wegvallen van de viering”, schrijft het blad. “Het is weer een signaal dat de Kerk in onze streek geen fundament zal overhouden als kinderen niet meer vertrouwd raken met de dienst aan God.”

Pastoor op afstand
Als ‘Ollander’ kun je je ogen niet geloven: de kerk in de vanouds allerkatholiekste provincie van Nederland dreigt te gronde te gaan? Wie naar de cijfers kijkt, begrijpt dat het bisdom Roermond zich zorgen maakt. In vijf jaar tijd, tussen 2011 tot 2016, liep het aantal kinderdoopsels terug van 5000 naar 3300 en het aantal eerste heilige communies van 7200 naar 4600. Het totale kerkbezoek daalde van 53.000 naar 37.000 per weekend.
“Het gaat hard, maar dat het zo hard zou gaan… ”, mompelt John Dautzenberg. Sinds ruim een jaar is Limburger Dautzenberg (54) deken van Maastricht, waar hij woont in een prachtige monumentale ambtswoning nabij de Sint Servaasbasiliek. “Ik wil het geloof niet alleen afmeten aan de kerkgang”, zegt hij, “maar ik vrees dat de mensen niet meer begrijpen wat wij doen in de kerk. Veel Limburgers zijn kwijt dat de eucharistie voor hun eigen leven van groot belang is. Pijnlijk, vooral voor de mensen zelf. In die zin verschilt Limburg niet van de rest van Nederland.”
Er moet iets gebeuren, volgens Dautzenberg, dat is duidelijk. Sinds enige tijd zijn er in de Limburgse hoofdstad missen in het Spaans, Engels, Duits en Frans. Dit vanwege de vele internationale studenten aan de Universiteit Maastricht. Die vieringen zijn, volgens Dautzenberg, ‘hoopgevend.’ En in de Sint Servaas, waar Dautzenberg een van de voorgangers is, treft hij zondags tout kerkelijk Maastricht en omstreken.
Wat zou katholiek Zuid-Limburg zijn zonder de fine fleur van de Sint Servaas? De kerk met haar beroemde Cappella Sancti Servatii. En haar oude Maastrichtse families, zoals de Regouts (van oorsprong grootindustriëlen). Of hotelier Camille Oostwegel (parochiaan te Sint Gerlach) die er geregeld te gast is. En niet te vergeten, CDA-gouverneur Theo Bovens, bestuurslid van Stichting Graf van Sint Servaas. Zonder de ‘Sint Servaas-familie’ geen heiligdomsvaart, en, in samenwerking met Onze Lieve Vrouwe Sterre der Zee, ook geen stadsprocessie.
Terug naar deken Dautzenberg. Die ondanks de ontkerkelijking positief is. “Degenen die nog wel ter kerke gaan, doen dat bewust. Ze ervaren zin, en steken iets op voor de rest van de week. Krachtige gelovigen, die een getuigenis kunnen zijn naar buiten. Mijn hoop is dat Limburgers ooit weer geraakt zullen worden door de boodschap van Christus.”
Toch, waar in de jaren vijftig iedere zuiderling bij Rome hoorde, noemen nu nog ‘slechts’ 660.000 van de ruim één miljoen Limburgers zich katholiek. Van verzet tegen de kerk is evenwel geen sprake. Antropoloog Kim Knibbe verwoordde het in 2007 in haar proefschrift over morele oriëntatie in Zuid-Limburg aldus: “Aan de ene kant zien Limburgers de pastoor als autoriteit en hebben ze niet het gevoel tegen hem in te kunnen gaan met argumenten. Aan de andere kant willen ze hem wel op afstand houden.” Met andere woorden: Limburgers bestrijden de Kerk niet, maar beperken simpelweg het terrein waarover ze iets te zeggen heeft.
Dautzenberg beaamt dat. “Limburgers maken in hun privéleven hun eigen keuzes. Je ziet, vooral op hoogfeesten, allerlei samenlevingsvormen in de kerk. En allemaal gaan ze ter communie. De kerk stelt zich mild op. De regels zijn duidelijk, maar worden niet al te strikt toegepast. Ach, je wilt de mensen geen pijn doen, maar iets goeds meegeven.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda