dinsdag, 14 November 2017 09:00

Lesgeven en leiderschap

Vorige week ontmoette ik juf Willy weer bij een lezing. Ze vertelde iets dat ik me niet meer kon herinneren: dat ik vaak tekeningen voor haar meenam toen ik nog een kleuter was.

“Die hang ik thuis op”, zei juf Willy dan. Mijn moeder, met een knipoog: “Gelukkig heeft juf Willy een grote oudpapierbak.” De volgende dag stond ik er met een nieuw werkje. Op mijn tekeningen schreef ik alle letters en woorden die ik had verzameld. Dan vroeg ik juf Willy of het klopte, vertelde ze. Stiekem hoopte ik op verlossing uit de tegenvaller die de kleuterschool voor me was. Ik voelde me daar soms eenzaam. Spelen deed ik liever op eigen gelegenheid. School was toch een plek om te leren? Dat begon, eindelijk, bij juf Willy, in groep 3, met energie, enthousiasme en veel liefde.

De leraren uit het basisonderwijs staakten. Ze willen lagere werkdruk en een beter salaris – voorwaarden voor goed onderwijs. Hopelijk zijn hun eisen ingewilligd. Hier schrijf ik hoe dan ook een ode aan leraren. Hun vak is zo mooi en moeilijk. Met dat laatste heb ik een beetje ervaring.
“Nou mevrouw”, zei een leerlinge, “wij zijn hier alleen maar omdat het verplicht is.” Het was vrijdagmiddag en ik was moe. De lessen over geloof en identiteit gaven me veel plezier en energie. Maar nu verlangde ik in het niets op te lossen. Of koffie te drinken met een goede vriend en te vertellen wat een lamlendig rotvak het onderwijs is. Over hoeveel tijd het kost om een les voor te bereiden en hoe dat voor niets is als het autonome dwarse wezen dat een klas is er de brui aan geeft. Als ik een beginnend docent van 23 was, vermoed ik dat ik in huilen was uitgebarsten. Omdat ik een beginnend docent van 35 was, voelde ik alleen het van begin vochtigheid achter mijn ogen.

Die dagen op school ontdekte ik dat ik houd van onderwijs geven. Mijn respect groeide voor mensen die, anders dan ik, dagelijks voor klassen staan. Leraren – vaak zijn het leraressen – zijn leiders van het beste soort. Hun leiderschapsstijl is meestal dienend. Op dagelijkse basis scheppen ze een ruimte waarin anderen kunnen groeien, ontdekken en delen wat er gebeurt in hun levens. Ze geven liefde aan al die kinderen – de nukkige, de gretige, de eenzame en de vrolijke – en hun liefde wordt slecht betaald en weinig gewaardeerd.

Janneke Stegeman was Theoloog des Vaderlands 2016/17 en werkt bij debatcentrum De Nieuwe Liefde.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2017

volzin schrijfwedstrijd

Dank aan allen voor uw inzendingen! Er zijn 112 essays ingezonden waar de jury zich momenteel over buigt. De deelnemers ontvangen uiterlijk 1 december bericht over de uitslag. De winnende essays zullen verschijnen in het eerste Volzin-nummer van 2018. 

Social media

FacebookTwitterLinkedIn

Agenda