Al die testosteron
Door Eduard van Holst Pellekaan
“Financiële markten zijn per definitie manisch-depressief. Ze overdrijven altijd op de korte termijn, ze hebben heel erg last van stemmingswisselingen, omhoog zowel als omlaag”, vertelt Jeroen Vetter van vermogensbeheerder Capital Guards begin november op Radio 1.
In de dealing room van ING, ‘brandpunt van de crisis’ (NRC Handelsblad, 19 november) groet je elkaar niet en loer je als obligatiehandelaar voortdurend naar acht verschillende schermen tegelijk en verhandel je voor miljoenen, zo niet miljarden euro’s aan staatsleningen per dag. “Je werkt onder extreem hoge druk en moet voortdurend extreem gefocust zijn”, zegt de ene handelaar. “Die constante dynamiek is verslavend”, zegt een ander.
“Ik kom mannen tegen (vrouwen blijkbaar niet, EvHP) van onder de dertig die 2,3 miljoen pond per jaar verdienen. Ik denk dat dat je ongevoelig maakt. Het maakt mij ongevoelig”, zegt een Londense headhunter in De Groene Amsterdammer van 17 november.
“De handelsvloeren zijn uiterst masculiene omgevingen. Het is als een schoolplein vol jongens: ze jutten elkaar op en dan gebeurt er iets gevaarlijks”, zegt een accountant, eveneens in De Groene, die observeert dat de bankiers individueel prettige en eerlijke mensen zijn, vaak met nobele motieven. Dus hoe kan het dan dat de sector als geheel slechte uitkomsten produceert, vraagt ze zich af. Om zelf als antwoord te geven: “Hebzucht, de competitieve machocultuur, al die testosteron.” De verleiding is groot om te ageren tegen de banken, tegen het systeem met z’n ‘perverse prikkels’. Maar dan is het ook goed er even bij stil te staan dat we dat systeem de afgelopen decennia royaal hebben gevoed met onze eigen hebzucht. Dat droeg eraan bij dat we het, volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau in De Sociale Staat van Nederland 2011, nog nooit zo goed hadden als nu. Ons gemiddelde inkomen steeg de afgelopen tien jaar met zes procent, we geven ons leven een 7,8. En het SCP signaleert ook nog eens dat we bereid zijn voor elkaar te zorgen. Genoeg redenen om de aanstaande recessie en het perverse systeem opgewekt en zelfbewust tegemoet te treden en onze verantwoordelijkheid te nemen. Lisette Thooft doet wat dat betreft een goede suggestie met haar ‘Verhuis je geld’-verhaal in het nieuwste nummer van VolZin. We kunnen de manisch-depressieve jongens op het schoolplein hun, maar in feite ons, speelgoed afnemen en het geven aan de gezonde en eerlijke jongens en meisjes.
Reageren kan via
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
VolZin op twitter: @VolZin1