Laatste nieuws

  • De brandhaard die Aarde heet

    In de rustige vakantieperiode verwachtte ik komkommernieuws. Cavia’s die kwijt zijn, Trudie die vertelt over haar dure Hartman-tuinset
  • 'Niet alle onoplosbare vragen doen er toe'

    In de serie Jonge Denkers spreekt Volzin met theologen, filosofen en andere religie-professionals onder de 35. Vandaag aflevering
  • 'Known unto God'

    Honderd jaar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bezocht Stefan Waanders de slagvelden in Vlaanderen. “Even weet
  • 1
  • 'Niet alle onoplosbare vragen doen er toe'

    In de serie Jonge Denkers spreekt Volzin met theologen, filosofen en andere religie-professionals onder de 35. Vandaag aflevering 1: Erwin van de Bunt (26), leraar levensbeschouwing aan het Maaslandcollege in Oss. “Mijn basale overtuiging is: het leven is doortrokken van iets groters. Ik heb het gevoel dat iets daarvan door mij heen sijpelt, waardoor ik in staat ben en ook de verantwoordelijkheid heb om anderen te helpen.” Verwondering en kritisch nadenken, ook over jezelf. Dat zijn zaken die Erwin van de Bunt (26), leraar levensbeschouwing aan het Maaslandcollege in Oss, graag aan zijn leerlingen zou willen meegeven. Hoe kijk je naar jezelf en naar anderen? Ga je mee met het cynische mensbeeld dat egoïsme de natuurlijke stand van zaken in het leven is? Of zie je ook alternatieven?Godsdienst heette zijn vak vroeger en op sommige scholen is dat nog steeds de insteek. Maar tegenwoordig heeft het vak ook elementen van levenskunst in zich. Van de Bunt: “Levensbeschouwing is breder. Ik denk dat we voor ongeveer een zesde van de tijd de traditionele wereldreligies behandelen, waaronder de christelijke. Het vak levensbeschouwing is meer wat de naam zegt: de beschouwing van het leven; hoe sta je in het leven, van welke normen en waarden ga je uit, wat is in de grond je visie op het leven en hoe is dat bij anderen? Hoe ga je om met anderen? Maar ook meer specifieke religieuze thema’s komen aan bod: leven na de dood; wat zou God kunnen zijn?” Zijn leerlingen geïnteresseerd in dat soort vragen?“Dat ligt verschillend, sommigen hebben een duidelijke antihouding tegen alles wat met godsdienst te maken heeft, anderen komen uit een traditioneel of evangelicaal gezin of zijn of moslim. En dan heb je hier in Brabant ook nog wel een behoorlijke groep kinderen die vanuit een katholieke gewoontecultuur de eerste communie gedaan hebben, zonder dat daar iets op volgde. Anderen zijn volledig blanco. Soms heel open, oprecht verwonderd, verbijsterd soms als ze iets horen over christendom, of islam. ‘Wat gek, dat kan toch helemaal niet.’ De lesstof op hun eigen leven betrekken vinden ze vaak nog moeilijk. Je moet wel een brug slaan.” En vragen ze dan ook wat jijzelf gelooft?“Jazeker, bij religieuze onderwerpen als de godsvraag bijvoorbeeld is het snel: ‘Hé, meneer wat vindt u daar zelf dan van?’ Ik ga dan niet direct een gelovige of ongelovige positie betrekken of religieuze overtuigingen verkondigen, maar blijf dicht bij wat ik echt vind. Ik zeg dan dat ik het ook niet zo goed weet of er nou wel of niet een God bestaat, maar dat ik wel het gevoel heb dat er ‘meer’ is. Het leven is voor mij een wonder, dat roept bij mij een besef wakker van iets groters. Dat zou je God kunnen noemen of een hogere macht.” Read More
  • 'Known unto God'

    Honderd jaar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bezocht Stefan Waanders de slagvelden in Vlaanderen. “Even weet je niet wie gelukkiger waren: zij die hier het leven lieten, of zij die met de ervaring van wat zich hier heeft afgespeeld, moesten proberen verder te leven.” Het moest er een keer van komen. Want ook al bleef Nederland tijdens De Grote Oorlog neutraal, toch hoort die oorlog bij ‘onze’ geschiedenis. Al was het maar dat je voor de beëindiging van een oorlog niet alleen de gevechtshandelingen moet staken, maar ook de kunst dient te verstaan om vrede te sluiten. Juist daarin hadden de politici in 1919 gefaald. Het was een Franse generaal die de spijker op de kop sloeg toen hij de ‘Vrede van Versailles’ typeerde als: “Dit is geen vrede, maar een wapenstilstand voor twintig jaar.” En zo was het nodig die Grote Oorlog twintig jaar later van een serienummer te voorzien en om te dopen in Eerste Wereldoorlog, waarop Nederland er in de tweede ronde alsnog bij betrokken raakte. Op een druilerige dag trokken wij naar de slagvelden in Vlaanderen. Het had ook Verdun kunnen zijn, of de Somme. Maar door de roman Weerzien bij Passendale van A. Viruly werd het de omgeving van Ieper. Ook deze regio is vergeven van de soldatenkerkhoven. Van grote kerkhoven als bij Passendale, tot luttele dodenakkertjes zomaar tussen de heuvelachtige velden. Deze fase van de moderniteit had de mensen met een assortiment van wapens overvallen, dat met industriële hoeveelheden werd ingezet, terwijl er nog troepenbewegingen werden uitgevoerd, die verraadden dat nog niet echt begrepen werd in wat voor tijdperk men terecht gekomen was. Massa’s soldaten marcheerden, aanvankelijk zelfs juichend, deze zinloze slachtingen in, waar op een gebied van amper de provincie Utrecht ruim een miljoen doden, gewonden of vermisten worden betreurd. Hier heeft een waanzin gewoed, waarin een mensenleven nauwelijks leek te tellen. Foto’s laten zien hoe grondig die verwoesting destijds werd aangepakt. Wat er nu weer aan infrastructuur ligt, is vanaf de grond opgebouwd rond die ontelbare grafvelden. Op sommige kerkhoven ontbrak op een derde van de grafzerken de namen, met daaronder de restanten botten en vlees van nameloze mensen – stille getuigen van de destructie die hier op industriële schaal beoefend werd. En even weet je niet wie gelukkiger waren: zij die hier het leven lieten, of zij die met de ervaring van wat zich hier heeft afgespeeld, moesten proberen verder te leven.Deze nameloze grafzerken eren in een aangrijpend machteloos gebaar, wat op het slagveld zo gruwelijke geschonden werd. Door het in onze herinnering wakker te houden als wat in het Nederlands ‘de onbekende soldaat’ genoemd wordt, maar waarvoor het volk dat het ideaal van de gentleman koesterde, de weerloze woorden vond: ‘known unto God’: gekend – maar een kennen dat ons ontglipt. Kennelijk is dat het laatste dat we, in alle machteloosheid, nog kunnen doen om deze streek iets anders te laten zijn dan alleen maar een grote, zinloze slachtbank. En de goed verzorgde graven getuigen van de vastberadenheid om die herinnering te laten schrijnen in ons geheugen, omwille van de menselijke waardigheid. Read More
  • Hij die sla laat groeien

    De aarde bepaalt wat de moestuinier op zijn bord krijgt. “Ik loop de tuin in en zie dat er een glaskoolraapje geoogst kan worden, dus eet ik vandaag een glaskoolraapje. Met wat sla. De natuur reikt het mij aan.”Je hoeft geen hectare zeeklei tot je beschikking te hebben, zoals schrijver Maarten ’t Hart, om zo’n beetje het hele jaar uit je eigen moestuin te kunnen eten. In een doorsnee tuin van een hoekhuis in het Limburgse Landgraaf lukt dat ook, zo bewijst Annemiek van Deursen (63). Met groot geduld en inventiviteit legde zij rond haar huurwoning een ‘eerlijke moestuin’ aan. Net als Maarten ’t Hart schrijft ze erover (De eerlijke moestuin, uitgeverij Simplify Life).Niet alleen in de gewone grond, ook in verhoogde bakken, potten, emmers en teilen groeien haar peulen, kooltjes, tomaten en courgettes. Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. Dit is het domein van iemand die met liefde tuiniert, dat zie je. En van iemand die het in het leven aardig voor haar kiezen heeft gekregen, dat hoor je dan later. Maar de tuin heelt vele wonden. Read More
  • Dichten is het slijpen van een mes

    Er dreigt onweer als ik per trein over het ‘dodenlijntje’ van Heiloo naar Santpoort-Zuid reis, de spoorlijn in het bosrijk gebied van psychiatrische inrichtingen, waar jaarlijks vele patiënten zich voor de trein werpen. Vandaag komt de trein precies op tijd aan. Op het station ontmoet ik de dichter Menno Wigman (1966), die hier opgroeide op enkele honderden meters van ‘het gesticht’. Een intrigerende plek en een fascinerend gegeven dat hem nog steeds bezighoudt.  De wolken zijn verdwenen. De lucht is blauw. We steken het spoor over naar de rand van het dorp. Achter een grasveld tekent zich wat onbestemde nieuwbouw af. “Daar stond mijn lagere school,” wijst Wigman. “Ik herinner me de zwartgeteerde planken.” Op de hoek staat een herdenkingsmonument voor de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog. Boven de zitbanken op elk uiteinde van de lage muur staat een spichtige lantaarn. In ruw zandsteen is een strofe van de dichter J.C. Bloem gebeiteld. Bloem in Santpoort-Zuid. Wat een entree. De kleine Menno liep er dagelijks langs als hij naar school ging. En later fietste hij er voorbij, als tiener op weg naar de ‘wachtkamer’ op het station, de hang out voor jongeren die rookten, dronken, praatten over popmuziek. Nummers als Stations van Crass, Faith van The Cure. “Op de middelbare school begon ik te schrijven,” vertelt Wigman. “Artikelen, aanklachten, teksten voor een punkbandje. Heel soms ook een gedicht. Ik had een eigen punktijdschrift, schreef verhalen, satire, gedichten over hoe saai het op school tijdens de les was.” Read More
  • 'Lekker bidden 's morgens'

    “Beter de Koran lezen dan op straat rondzwerven”, vinden de jongens van de Amsterdamse Emir Sultan moskee. “Je moet leren om een goed persoon en een goede moslim te zijn en dat je geen slechte daden moet doen.” Het is zondagmiddag iets voor half twee. "Het is bijna gebedstijd", zegt de voorzitter van de Emir Sultan moskee in Amsterdam-Noord. De zon schijnt. Turkse mannen van middelbare leeftijd zitten buiten en roken een sigaret of drinken wat. In het schoolgebouwtje naast de moskee wordt les gegeven aan jonge meisjes. Kinderen knutselen buiten aan een tafel. Er stopt een ijscoman. Een mollig jongetje komt met een smurfenblauw softijsje in de hand teruggelopen. De voorzitter roept een paar jonge jongens naar zich toe. Of ze even willen komen praten. Prima vinden ze. Sowieso gezelligKerem Kuçuksaraç (22) is dagelijks in de moskee te vinden zegt hij. "Ik kom hier al sinds ik een kind ben. Ik ben geboren en getogen Amsterdammer. Ik kom hier eten, drinken, bidden en voetbal kijken. Ik ben voor Galatasaray SK." Ajax is ook oké, zegt hij. "We hebben hier een speler van de A1 in onze moskee." Read More
  • Volzin zoekt stagiair (v/m)

    Zoek je graag de diepte op? Hou je van taal, schrijf je met stijl? Ben je gemotiveerd en werklustig?  Dan heeft Volzin een interessante stageplek voor je. Bij Volzin, magazine voor religie en samenleving, doe je ervaring op binnen een kleine redactie, waardoor je veel zelfstandigheid hebt. Die zelfstandigheid gebruik je om bij te dragen aan het magazine dat eens per maand uitkomt. Deze website is ook jouw terrein, niet alleen als etalage van het magazine maar ook als ruimte voor je eigen on-line bijdragen. Naast een leerzame ervaring en uiteraard een stagevergoeding, biedt Volzin je de kans om te ontdekken hoe het is om binnen het constant veranderende domein van religie, zingeving en spiritualiteit als journalist te werk te gaan. Dit kan je enorm helpen om te ontdekken wat je als journalist wilt, daarnaast levert het je een mooie referentie op. Kortom, dit is wat Volzin je kan bieden: • een interessante stage binnen een kleine redactie (in Barneveld);• journalistiek uitdagend werk in een constant veranderend domein;• een intensieve kennismaking met alle aspecten van het maken van een blad• een podium voor jouw mooie verhaal of interview in ons magazine;• alle vrijheid om Volzin ook online te laten meetellen;• een mooie referentie;• en uiteraard een redelijke stagevergoeding. Hiervoor zoeken wij naar iemand die: • een opleiding op hbo- of wo-niveau doet;• minstens drie maanden voltijds stage loopt;• affiniteit heeft met religie, zingeving, spiritualiteit én journalistiek • opleidingsrichting is in principe journalistiek, maar een religie-/theologiestudie mag ook;• ervaring heeft met webredactie (werken met een CMS en social media slim inzetten);• een professionele houding heeft (als collega en als schrijvende journalist).Is je nieuwsgierigheid veranderd in puur enthousiasme? Stuur dan je cv en een motivatie naar redacteur Jan van Hooydonk:  \n Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. Heb je nog een vraag? Ook dan kun je mailen. Bellen mag natuurlijk ook:  0342-49429, bgg 06-47662000. Read More
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 'Known unto God'

    'Known unto God'

    30 juli 2014
    Honderd jaar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bezocht Stefan Waanders de slagvelden
    Lees meer

Doorzoek de website

Social media

FacebookTwitterLinkedIn

Agenda

Geef een Volzin cadeau!

 

Advertentie