FacebookTwitterLinkedIn
donderdag, 05 July 2018 14:15

Dag mama

Geschreven door 
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Tekst: Wilma Hartogsveld Tekst: Wilma Hartogsveld

Op de site van ‘Dag mama’ staat dat het ‘een zielrakende voorstelling’ is. Niet dat dat me over de streep trok om erheen te gaan, ik werd gewoon gevraagd door een paar mooie vrouwen in mijn omgeving. Mooi, omdat ze stuk voor stuk in hun leven het nodige voor de kiezen hebben gehad en niet verbitterd of hard zijn geworden. Vrouwen waarmee ik graag tijd doorbreng. Zo kwam het dus dat op een warme dinsdagavond in het dorpje Buren zat. Tussen allemaal ook vast mooie mensen die iets hebben met dementerende medemensen.

De voorstelling was niet mooi maar prachtig en hartverscheurend. Lydia van den Heuvel speelt een dementerend vrouw. Zo overtuigend dat ik me afvroeg hoe ze die blik, die houding, die manier van bewegen en spreken ooit weer af zou kunnen schudden als ze niet speelde. Twee van haar kinderen – beiden ouderenpsycholoog – spelen dochter en verzorger en de andere zoon doet de muzikale omlijsting. Na de voorstelling was er soort interactief college, waarin de moeder in haar rol bleef. Of ze viel inmiddels werkelijk samen met haar personage natuurlijk, maar bij het applaus na afloop meende ik ‘Lydia’ ineens te zien.  We waren geraakt. Vanwege de herkenning, ook van de problematische gevoelens die dementerende ouderen bij hun naasten oproepen. Niets werd weggepoetst, maar we leerden in één avond meer dan je door goedbedoelde lessen op welke opleiding dan ook zou kunnen leren. En we lachten meer en huilden meer dan ik ooit in een college heb gedaan.

De voorstelling is ‘geaccrediteerd’ voor zorgprofessionals als nascholing. Daar krijg ik een beetje jeuk van. Ik ken collega-predikanten die nascholing volgen omdat ze er punten voor krijgen en die niet meer gaan als ze voor die periode de vereiste punten hebben gescoord. Deze voorstelling moet je niet gaan zien omdat je een vinkje wilt zetten in het vakje ‘nascholing’. Maar omdat je door deze avond werkelijk een betere professional, mantelzorger en een mooier mens zult worden.

Na afloop belde ik mijn moeder. “Dag mama, hoe is het met jou en met je zusje? Ik weet hoe verdrietig het voor je is dat ze zo in de war raakt. Ga alsjeblieft naar ‘Dag mama’ het zal je goed doen. En op de vraag van jou en papa of ik in de winter een weekje bij jullie kom in Portugal weet ik nu ook het antwoord. Ik kom! Ben zo blij dat ik jullie nog heb. Dag mama.”

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Lees 216 keer Laatst aangepast op dinsdag, 17 July 2018 10:06
Meer in deze categorie: « Tuinmansverdriet Stromen »
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda