FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2018: NUMMER 6

    VOLZIN 2018: NUMMER 6

    Volzin-special: ‘Beter zwijgen’ ‘Een geheim heb je niet per ongeluk’Psycholoog Andreas Wismeijer over
    29 May 2018 - Lees meer
dinsdag, 12 June 2018 07:00

Tuinmansverdriet

Geschreven door 
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Tekst: Wilma Hartogsveld Tekst: Wilma Hartogsveld

Sinds een jaar woon ik in de Betuwe op rivierklei. Meestal is dat genieten. Zo kan ik vreemd genoeg ontroerd raken van die donkere vette rollen klei in de uitgestrekte geploegde akkers. Je ziet gewoon de vruchtbaarheid erin sluimeren. Regelmatig fiets ik met een gelukkige glimlach op mijn gezicht tussen de akkers en de nu bloeiende fruitboomgaarden door. Genietend van het rivierenlandschap en van de hier vaak stevige frisse wind die mijn haar in de war en de muizenissen uit mijn hoofd blaast.

Tuinieren op de klei is daarentegen een bijzondere uitdaging. Het begint al met de juiste timing. Een paar dagen zonnig weer en de grond is zo droog dat hij niet te bewerken is. Tussen de barsten in de opgedroogde klei verschijnen wonderbaarlijk genoeg toch nog steeds groene plantjes. Zij komen met hun fragiele worteltjes kennelijk gemakkelijker door de bijna versteende aarde dan ik met een scherpgeslepen ‘schup’ zoals ze dat hier noemen. Maar regenachtige dagen maken het er niet veel beter op. Zo is het al een hele kunst om op natte klei te lopen. Na een paar stappen glibber je op plateauzolen alle kanten op. De schup gaat maar moeizaam de grond in en eigenlijk niet meer uit. Geen wonder dat veel mensen hier op hun geboortegrond blijven totdat ze erin begraven worden. Door hun kinderen die vaak ook hier op de klei zijn blijven plakken.

Alles groeit hier fenomenaal snel en weelderiger dan op het zand. Je kunt natuurlijk twisten over wat al dan niet onkruid is, maar ik wil niet dat mijn achtertuin wordt overwoekerd door brandnetels en in de voortuin voer ik een verbeten strijd tegen een hardnekkig plantje dat zevenblad heet. Je schijnt beide soorten te kunnen eten, maar voorlopig heb ik de strijd nog niet opgegeven.

Inmiddels weet ik precies op welke dagen de grond het toestaat om met eindeloos geduld de vasthoudende plantjes met hun worteltjes voorzichtig uit te graven. Toen ik weer eens zo op de knieën aan het ploeteren was wandelde er een oude man langs. Hij stopte, glimlachte vriendelijk en combineerde vervolgens vlotjes twee bijbelcitaten: ‘U weet toch dat wij het kwaad nooit met wortel en tak kunnen uitroeien, maar het kwade moeten overwinnen door het goede?’.
Nu kweek ik ‘ooievaarsbek’ tussen het ‘tuinmansverdriet’ en ik hoop maar dat het eerste het tweede zal overwoekeren.

Wilma Hartogsveld is theoloog, predikant en schrijver.

Lees 79 keer Laatst aangepast op dinsdag, 19 June 2018 10:40
Meer in deze categorie: « Bescheiden blijven
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda