FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2018: NUMMER 6

    VOLZIN 2018: NUMMER 6

    Volzin-special: ‘Beter zwijgen’ ‘Een geheim heb je niet per ongeluk’Psycholoog Andreas Wismeijer over
    29 May 2018 - Lees meer
vrijdag, 09 March 2018 06:00

Pogingen tot een beter leven

Natascha Tent Natascha Tent

We zitten aan tafel. Mijn vader bij het raam, daarnaast mijn moeder, ik tegenover mijn moeder, en mijn broertje naast mij, weer bij het raam. We eten iets dat lijkt op chili-con-carne. Ik zie stukjes maïs, bruine of kidneybonen, gehakt, en een rood/bruine saus waarin alles samen mixt. Mijn vader is aan het praten, opgewonden, maar niet enthousiast. Is hij boos op mij? Dan valt zijn kin open, van zijn gezicht af, in zijn bord, en alle chili-con-carne, die hij net in zijn mond had, valt erachteraan. 

Zwetend word ik wakker. Mijn ogen zijn moe, maar staan wijd open en ik krijg ze zo snel niet ontspannen. Ik ben op mijn hoede. Het is een droom die ik eenmalig zal hebben, maar mij nog jaren later achtervolgt. Ik dacht eerst dat ik bang was voor mijn vader, maar na het lezen van Staring at the Sun van Irvan D. Yalom (een tip van vrienden tijdens één van onze existentiële avonden tijdens een vakantie) weet ik dat ik bang ben voor de dood. Eigenlijk wist ik dat al wel, dat ik bang ben voor de dood, maar ik wist nog niet dat deze droom daarmee te maken had. En misschien ben ik er zelfs bang voor dat mijn vader dood gaat. Die gekke man met dat kale hoofd en die dikke buik, ik houd ervan hoe hij altijd met de slechtste grappen iedereen aan het lachen maakt en pas tevreden is als iedereen het naar zijn zin heeft. Ik haat het wanneer hij weer eens te veel drinkt en mijn moeder niet meer in de kroeg ziet staan als zij naar huis wilt. Ik vind het vreselijk dat we zo erg botsen omdat we zo veel op elkaar lijken. Ik heb mijn leukste eigenschappen van hem. Ik ken geen etiketten, maar weet wel hoe je een feestje maakt. Ik kan lang niet altijd goed omgaan met verantwoordelijkheid, maar weet wel hoe ik goed voor mezelf moet zorgen, want ik houd van mezelf (ook van hem geleerd), maar ook van mijn naasten, ook al laat ik dat niet altijd even goed zien, net zoals hij.

Na twee hartaanvallen en een herseninfarct staat hij altijd nog te wiegen met zijn dikke buik en wanneer iedereen om hem lacht lijken we even te vergeten dat de dood ons allemaal eens treft. Misschien wel net zo onverwacht als in mijn droom, tijdens het eten, midden in een zin. Maar ergens moet hij het ook wel weten want sinds kort probeert hij te laten zien dat hij van mij houdt. En ook dat zal ik van hem leren, ik zal het hem laten zien, nu, voordat het te laat is. 

Natascha Tent is masterstudent Building Interreligious Relations aan de Vrije Universiteit te Amsterdam en stagiaire bij Volzin.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda