FacebookTwitterLinkedIn
dinsdag, 21 November 2017 09:17

Een wereld zonder watergevechten

Als vrijwilliger in Taizé was ik een tijdje verantwoordelijk voor het magazijn van de grote keuken, de plek waar in de drukke maanden het voedsel wordt bereid voor de honderden of duizenden jongeren die dit klooster iedere week bezoeken. Tweemaal per dag kreeg ik een ‘team’ van bezoekers onder mijn hoede om me bij die taak te helpen. ’s Ochtends liep ik een uurtje nieuw aangeleverde vracht te sjouwen met een paar Nederlandse leeftijdgenoten. ’s Middags probeerde ik met vijftien losgeslagen Spaanse en Franse tieners twee uur lang de koelingen schoon te krijgen. Efficiënt was het niet – met een iets strakker plan zou je met twee mensen in een uur hetzelfde kunnen bereiken – maar wel heel waardevol. Mensen van verschillende nationaliteiten ontmoetten elkaar, er ontstonden steevast watergevechten in de koelingen en na het werk was het tijd voor koekjes en thee – iets dat in het eenvoudige leven in Taizé al snel als een luxe werd ervaren.

De herinnering komt de laatste tijd weer regelmatig boven wanneer ik de protesten van onderwijs- en zorgpersoneel zie langskomen. We zijn er als Nederlanders ontzettend goed in de processen in onze samenleving zo efficiënt mogelijk te laten verlopen en met minimale investering maximaal resultaat te behalen. En dat heeft ons ver gebracht; we wonen in een van de welvarendste landen ter wereld. We mogen al die efficiëntie wel dankbaar zijn. Of niet?
De protesterende leraren en zorgmedewerkers laten zien dat er ook een keerzijde aan het verhaal zit. Ruimte voor persoonlijke aandacht is er in hun werkvelden nauwelijks nog, er moet geleverd worden. Zorgmedewerkers zijn meer bezig met het afwerken van takenlijsten dan met het verzorgen van mensen. Er is in Nederland steeds minder tijd voor watergevechten, laat staan voor koekjes en thee. Menselijkheid en efficiëntie gaan nu eenmaal niet zo goed samen.

De meest efficiënte wereld is er een die volledig geautomatiseerd is, een waaruit alle menselijkheid is verdwenen. Dankzij technologische ontwikkelingen komt zo’n geoptimaliseerde wereld steeds meer binnen handbereik. Voordat het zover is, is het echter misschien een goed idee om ons af te vragen of we dat eigenlijk wel willen. Zijn het uiteindelijk niet juist de koekjes en watergevechten die het leven de moeite waard maken?

Jeroen Fierens is journalist en schrijft op www.eenpadvinder.nl.

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2017

volzin schrijfwedstrijd

Dank aan allen voor uw inzendingen! Er zijn 112 essays ingezonden waar de jury zich momenteel over buigt. De deelnemers ontvangen uiterlijk 1 december bericht over de uitslag. De winnende essays zullen verschijnen in het eerste Volzin-nummer van 2018.