FacebookTwitterLinkedIn
vrijdag, 11 August 2017 10:00

Kartonnen werkelijkheid

We leunen op de rand van het balkon, kijken uit over het centrum van Utrecht naar een donkere donderhemel en het felle zonlicht dat er op schijnt. “Het is alsof iemand de huizen heeft uitgeknipt en tegen de lucht aan heeft geplakt”, hoor ik naast me.

Je leert je plaats in de wereld pas echt kennen als je zelf een vreemdeling bent. Daar kwam zij achter, toen zij als elfjarig meisje ineens tegenover de bijbelbelt moest verantwoorden dat ze joods was ‘maar geen bedreiging’. Opgroeien als christen in een seculiere omgeving was niet veel anders: zodra je wil spreken over het Grote Mysterie staat de ander klaar met praatjes over de evolutietheorie en of het wel kan, dat lopen over het water. Ik was een poëtische gelovige, maar geloof werd iets wat je moest verantwoorden. We hebben het niet over onze verschillen. We hebben allebei niet zoveel op met de religie.

Het is even stilgevallen, want we hebben het over iets belangrijks. Als een gesprek echt ergens over gaat, gaat dat gepaard met stiltes. Alsof we eerbiedig worden voor het Echte. We spreken over geloof van ouders, voorouders, en hoe sommige rituelen hardnekkig overblijven. “Kaarsen aansteken op de Sabbat is niet iets religieus voor mij, maar iets wat ik gewoon doe. In Israël zit niet zo’n verschil tussen religie en cultuur.” Niet dat we praten over haar joodse afkomst en mijn christelijke opvoeding, maar over herinneren zonder plaatjes in je hoofd. Over wat je meekrijgt van je familie en wat zich in je genen heeft genesteld.
Zij sprak over schuilen in kelders. Ik sprak over schuilen in een café. We begrijpen elkaar: dat je lichaam onthoudt wat je hoofd probeert te vergeten. En dat je in zulke momenten andere taal nodig hebt. Andere rituelen. En dat je dan weer kaarsjes gaat aansteken.

In stilte kijken we weer uit over de stad. Uitgeknipt en tegen de hemel aangeplakt. Een felgekleurd plaatje op een dreigend uitzicht. Zo voelt het soms: alsof je een kleurige kartonnen werkelijkheid voorhoudt. Maar dan plots verschijnt een regenboog, juist op die dreigende wolken, omdat daar vriendschap en beloftes kunnen ontstaan.

Anouschka van Wettum is MA Comparative Literary Studies, stagiaire bij Volzin en schrijft op www.homerandhumbug.com

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2017

volzin schrijfwedstrijd

Dank aan allen voor uw inzendingen! Er zijn 112 essays ingezonden waar de jury zich momenteel over buigt. De deelnemers ontvangen uiterlijk 1 december bericht over de uitslag. De winnende essays zullen verschijnen in het eerste Volzin-nummer van 2018.