FacebookTwitterLinkedIn
Columns
dinsdag, 18 September 2018 10:00

Alles onder controle

Onlangs moest ik voor een kleine operatie een ruggenprik ondergaan. Het was de tweede keer in mijn leven en de de eerste keer was niet prettig. Van de prik zelf heb ik toen niets gevoeld. Integendeel. De anesthesist irriteerde zich zo aan mijn klapperende tanden, dat hij op afgemeten toon tegen de zuster zei: ‘Geef haar maar een roesje’. 
Deze keer had ik maar één doel: alles zo kalm en waardig mogelijk – en zeker zonder klappertanden – te ondergaan. Helaas ging het weer mis, al lag het deze keer niet aan mij. Met bijna bovenmenselijke inspanningen lukte het me nu om met behulp van ademhalingstechnieken rustig te blijven. Geholpen door een arts die wél van tevoren een kort gesprekje met me voerde. Helaas besloten mijn benen dit keer zelfstandig dat ze zich niet zomaar lieten uitschakelen en volgde alsnog een totale overgave: narcose.

Ik ben niet de enige die hier grote moeite mee heeft. In de herstelfase waarin ik met ‘een receptje netflixen’ op de bank lag dacht ik erover na. Ik heb geen Netflix, dus wat moest ik anders doen. Waarom is het zo moeilijk om de touwtjes uit handen te geven? Want dat is eerlijk gezegd het probleem. Niet de eventuele pijn, of angst voor prikken in het algemeen, maar de bijna onverdragelijke gedachte om de controle te verliezen, al is het maar over een deel van het lichaam.

Liggend op de bank las ik maar vast het theorieboekje voor het motorrijbewijs. Sinds een paar weken heb ik les. Fantastisch! Het is goed dat mijn helm een vizier heeft. De sensatie van het motor rijden veroorzaakt zo’n brede glimlach, dat deze vegetariër anders ongewild insecten zou eten. Een soortgelijke sensatie als wanneer ik staand in de stijgbeugels over het strand galoppeer of kajak op de rivier als die lekker stroomt. Hoezo controle? Ik geef daarvan vrijwillig een volgens sommigen onverstandig deel uit handen aan mijn paard, de rivier en medeweggebruikers.

Maar wel vrijwillig dus. In een wereld waarin er al zoveel voor mij wordt geregeld en besloten en waarin ik word geconfronteerd met onmacht en kwetsbaarheid, zoek ik naar manieren om af en toe het ultieme gevoel van vrijheid te hebben. Ik neem me voor hierin enerzijds meer acceptatie en vertrouwen en anderzijds meer voorzichtigheid te bewaren.
Waartoe een ‘receptje netflixen’ allemaal kan leiden.

vrijdag, 14 September 2018 14:00

Geel

Van sommige dingen zeggen we dat ze bedoeld zijn voor kinderen, niet voor volwassenen. Dit neemt niet weg dat ook menig volwassene hier plezier aan beleeft. Zo ken ik een koppel dat elkaar voor het slapengaan verhalen voorleest. En heb ik een vriendin die dolgraag de haren van anderen invlecht. Voor mij is het: vragen wat iemands lievelingskleur is. Al mijn eerste dates moeten er aan geloven. En antwoorden ze vervolgens met het gevreesde ‘die heb ik niet’, hebben ze heel wat goed de maken om het tot een tweede date te schoppen.

De voorliefde voor lievelingskleuren zit in onze familie. Nooit heb ik iemand ontmoet met een grotere passie voor de kleur blauw dan mijn moeder. Over de jaren heeft ze gezorgd dat, zonder daarmee opzichtig te zijn, alles in haar leven blauwgekleurd is. Om een paar dingen te noemen: een blauwe laptop, blauwe mousepad, blauwe nagellak, blauwe sleutelhanger, blauwe auto en blauwe ijskrabber.

Geel is mijn lievelingskleur. Althans, dat dacht ik. De modespecial van Volkskrant Magazine liet mij afgelopen zaterdag weten: niet wijzelf, maar de mode-industrie bepaalt welke kleur ons favoriete jasje heeft. En in modeland was iets nieuws aan de hand. Via populaire sociale media brachten influencers, hippe gebruikers met veel volgers, ‘iets anders, iets zonnigers’, namelijk: geel. Ze noemen het Gen-Z yellow, naar de generatie geboren tussen 1995 en 2010. Nog net mijn doelgroep, ik ben geboren in 1996. Geel is voor deze generatie de kleur van optimisme en activisme. “De nieuwe generatie, de verspilling en verwoesting moe, wil een ommezwaai”, duidt trendforecaster Truus Docter. Ook daar kan ik me in vinden.

Mijn lievelingskleur is overigens niet altijd geel geweest. Als klein meisje was het roze, vervolgens rebellerend legergroen, toen lichtgroen, toen rood, vervolgens weer roze, turquoise en nu dus geel. Desalniettemin hecht ik belang aan het feit dat geel op dit moment mijn lievelingskleur is. Want weinig is saaier dan klakkeloos de trends volgen.
Ik vestig mijn hoop op het volgende: als ik achter mijn bureau zit, eerdergenoemd favoriete gele jasje aan, gele koptelefoon op en gele thermosfles voor mij op tafel, word ik door menig medestudent uitgelachen. Zo mainstream is het Gen-Z yellow blijkbaar dus ook weer niet.

Jasmijn Olk studeerde Theologie en Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen en is stagiaire bij Volzin.

De voorbije zomervakantie heb ik in mijn eentje doorgebracht. Vrouw en kinderen vonden mijn aanwezigheid in hun leven overbodig en besloten daarom hun vrije tijd door te brengen in het moederland, Turkije. Veel zon, lekker eten, vrienden en familie, ik begrijp het wel. Ik daarentegen sleet de dagen en avonden met eenzaamheid als mijn beste vriend. Ja, deze moslim leefde een tijdje als een kloosterling in zijn eigen huis. Ik merk dat in die stilte je gedachten best luid kunnen worden. Alsof er een deksel van je hersenpan wordt gelicht en opeens alle ideeën en gedachten in een elkaar versterkend geheel naar buiten knallen. Herrie in je hoofd, maar dan zonder het geluid erbij.

Pagina 1 van 10

Doorzoek de website

Volzin Schrijfwedstrijd 2018

volzin schrijfwedstrijd

 

Agenda