Laatste nieuws

  • Treinreis

    Meestal gaat het goed. Met de nadruk op meestal. Want soms gaat het mis. De ene keer gaat
  • Lekker simpel leven

      Lange tijd leek een bewust sober bestaan alleen iets voor een geëngageerde minderheid die – gedreven door religieuze
  • Vingertoppen die elkaar aanraken

    Laat ik u een verhaal over de liefde vertellen. Verhalenvertellers hebben gelukkig de vrijheid om de werkelijkheid in
  • 1
  • Lekker simpel leven

      Lange tijd leek een bewust sober bestaan alleen iets voor een geëngageerde minderheid die – gedreven door religieuze of politieke overtuiging – het beste met de wereld voor had. Tegenwoordig ben je hip als je een auto deelt en spullen ruilt. Van een eenvoudiger leven blijk je ook nog eens gelukkig te worden. “Mijn tevredenheid met het leven groeit alleen maar.” Arie Vuyk woont in een eenkamerflatje in Rotterdam. De ruimte van 45 vierkante meter is grotendeels leeg: een bed, een tafel, een paar stoelen, een keukenblok, een kast met daarop een Boeddhabeeldje. In de hoek staat een eenzame kamerplant. Het zou zomaar kunnen dat die binnenkort ook verdwijnt, want Vuyk vindt dat de kamer nog wel wat leger kan.Ruim tien jaar geleden, na zijn echtscheiding, kwam de cabaretier hier terecht. “Ik kwam binnen en dacht: oké, what you see is what you get, in deze ruimte moet het dus gebeuren. Heel helder. Het was een kwestie van thuiskomen.” De meeste spullen kocht hij in de kringloopwinkel. Ook haalde hij het nodige uit containers. De koffer bijvoorbeeld, waarin hij in de trein zijn decor vervoert. Of zijn schoenen. “Ik heb al tien jaar geen schoenen meer gekocht: gewoon uit de container gehaald! Als je ziet wat mensen weggooien, da’s niet normaal man.”Zo kun je dus ook leven: met heel weinig spullen, en dus met heel weinig geld. En dan kun je ook nog genieten. “Ik vind mezelf rijk, zeer rijk. Ik ben dankbaar en tevreden. Ik jaag niet van alles na. Begrijp me niet verkeerd: mensen die andere keuzes maken, veroordeel ik niet.  Maar ik hoef geen auto en gezin, geen groot huis of een boot. Ik heb geen tv en hoef niet te twitteren. Ik heb voor mezelf die keus gemaakt, zoals ik ook geen vlees en vis eet, geen alcohol en drugs gebruik. Dat vind ik helder. En ik denk dat het voor de wereld ook niet slecht is, want die ene aarde van ons wordt echt niet groter – dat kan ik je verzekeren.”Het leven in eenvoud en soberheid past bij zijn boeddhistische kijk op het leven. “Elke keer als er iets uit huis verdwijnt, komt er weer iets tot zwijgen. Er komt meer ruimte, meer verstilling.” Ook scripts en opnames van de elf of twaalf cabaretprogramma’s die hij inmiddels maakte, bewaart hij niet. “Wat moet ik ermee? Het is ballast. Dat krampachtig vasthouden van de dingen blokkeert me alleen maar als ik op zoek wil naar iets nieuws.” Read More
  • Vingertoppen die elkaar aanraken

    Laat ik u een verhaal over de liefde vertellen. Verhalenvertellers hebben gelukkig de vrijheid om de werkelijkheid in te kleuren met hun verbeelding. Maar om ons te kunnen identificeren met de hoofdpersonen moeten ze zich wel bewegen in een herkenbare setting. Daarom stel ik u na het lezen van dit verhaal de vraag: wat is feit? Wat is fictie?Ergens in Nederland staat een kerk op een paar honderd meter van een moskee. Alsof toren en minaret elkaar van een afstand begluren. De jonge Malika is pas begonnen met haar studie. Ze is een wakkere meid. Sterke wil. Maar omdat zij dochter is van de lokale imam heeft zij zich te houden aan veel ongeschreven regels. Haar wil is als het ware aan onzichtbare touwtjes gebonden. Uit respect voor haar vader draagt Malika bijvoorbeeld een hoofddoek. Zo hoeft hij geen gezichtsverlies te lijden in de moskee. Eigenlijk vindt ze dat de islam van haar ouders wel wat moderner mag. Meer openheid, minder vierkant. Na haar opleiding wil Malika via het spel van de politiek de wereld veranderen – mét behoud van haar islamitische identiteit. Kortom, ze gaat haar toekomst helemaal zelf bepalen. Hoe zit het dan met de liefde? Hier wringt nu de schoen. Malika is namelijk tot over haar oren verliefd geworden op een niet-moslim.Job is studiegenoot van Malika en woont in een welgestelde buurt. Hij is christen. Job is naar zijn vrienden en familie toe al vroeg open geweest over zijn liefde voor een moslima. Hij wilde hen alvast laten wennen aan het idee van een interreligieuze liefde. Zijn openheid wordt niet echt gewaardeerd. Jobs ouders horen sindsdien het geroezemoes in de straat. Op zondag voelen vader en moeder de priemende blikken in hun rug. Hun geloofsgenoten oordelen dat de god van Malika niet de god van Job is. Maar Job heeft al langer een andere beleving van zijn geloof. Hij hoeft niet gered te worden door iemand die hij niet zo goed kent. Uit respect voor zijn ouders gaat hij toch maar mee naar de kerk, zodat ze geen gezichtsverlies lijden. Wanneer hij naar de preek luistert, dwalen zijn gedachten echter af. Job vindt dat het christendom van zijn ouders wel wat moderner mag. Meer openheid, minder vierkant. Na zijn opleiding wil hij de wereld veranderen, samen met zijn Malika. Meer rechtvaardigheid en meer solidariteit – dat is toch voldoende christen zijn? Inmiddels beschuldigen de ouders van Malika en de ouders van Job elkaar openlijk van misleiding en bekering. Eensgezind spreken zij een veto uit: de liefde wordt verboden. Zo kan de imam blijven preken in de lokale moskee en de ouders van Job hoeven zich niet meer te verantwoorden in hun lokale kerk. Het is besloten. Uit wanhoop besluiten Malika en Job de lokale krant te benaderen. Ze vertellen over de religieuze beperkingen waarmee zij te maken hebben. Niet handig. De media willen namelijk alleen Malika’s vader, de imam, spreken. Omdat hij niet zo goed Nederlands spreekt, wordt hem door het moskeebestuur een spreekverbod opgelegd. Het liefdesdrama wordt in de pers breed uitgemeten: "Islamisering. Vrouwenonderdrukking, Sharia."Twee turbulente weken later keert de rust terug. Malika en Job hebben veel spijt van hun gesprekken met de krant. Malika heeft haar vader stukje bij beetje verdrietiger zien worden. Pijnlijke stiltes aan de eettafel. Ze ziet voor het eerst sinds tijden een kwetsbare vader achter de strenge imam. Job is door zijn ouders vriendelijk verzocht om op kamers te gaan wonen. Ze voelen dat ze gefaald hebben in de opvoeding van hun lieve, kleine Job.Wat nu? Ondanks alles zijn de geliefden het erover eens dat zij hun gevoelens voor elkaar niet zullen opgeven. In de kantine van de universiteit drinken ze gezamenlijk een kop koffie. Zij heeft haar veelkleurige hoofddoek afgedaan, uit protest. Hij heeft zijn bronzen ketting met het kruisbeeld afgedaan, ook uit protest. Ze kijken elkaar in de ogen en glimlachen. Vonkjes. Voorzichtig raken hun vingertoppen elkaar aan. Het is besloten. Enis Odaci is voorzitter van Stichting Humanislam. Volg hem op Twitter: @Humanislam Read More
  • Kramp door krimp

    Minder abonnees? Wat moet de krant doen? Leuke dingen voor de mensen brengen? Minder gelovigen. Wat moet de kerk doen? Andere diensten, een ander verhaal? Journalist Pieter van Os heeft zo zijn twijfels bij veel van de geboden remedies. “Iedereen wil zoveel mogelijk mensen bereiken, hij wil gehoord of gelezen worden. Maar als je desondanks minder mensen bereikt, wil dat niet direct zeggen dat je verhaal niet deugt. Dat je dat als de wiedeweerga moet aanpassen.”Zijn moeder was overleden, vertelde de vitaal klinkende zestiger. Of ik haar naam uit het abonnementensysteem wilde halen. Dat wilde ik wel. Ik werkte bij weekblad De Groene Amsterdammer, als redacteur, en als de telefoon ging, was je als redacteur niet te beroerd om op te nemen. Je verwees ook niet door naar een administratieafdeling, of zoiets. Het is een klein tijdschrift. Natuurlijk vond ik het wel jammer, dit overlijdensgeval, want dat was er weer één minder op een abonnementsbestand van zo’n 12000. Daarna vroeg de zoon of de redactie misschien interesse had in acht complete jaargangen van het blad. Nou nee, zei ik, eigenlijk niet. We willen De Groene’s kwijt, niet terug. Bovendien hadden we een keurig archief. “Maar het mooie is”, probeerde de zestiger, “alle afleveringen zitten nog in het plastic”. Dat was even slikken. Acht jaargangen Groene’s, zo’n 50 nummer per jaar, zaten allen nog ongeopend in het plastic… Read More
  • Nijkleaster-pionier reageert op Volzin-lezing

    “Nijkleaster moet een plek zijn waar de deur altijd openstaat en waar iedereen welkom is.” Pionier-predikant Hinne Wagenaar wil met zijn kloosterproject in het Friese Jorwert een gastvrije plek bieden aan iedereen die daar behoefte aan heeft. Op 25 april zal hij tijdens de Volzin-lezing ingaan op de betekenis van gastvrijheid in relatie tot Nijkleaster (‘nieuw klooster’).Hoe krijgt gastvrijheid vorm in Nijkleaster? Wagenaar geeft een voorbeeld. Elke woensdagmorgen is er een kleasterochtend met ‘Kleasterkuier’, een spirituele wandeling. “De deur staat open; de voorganger staat in de deuropening en begroet de mensen met ‘Wees hier welkom’. Men zit vervolgens kleumend in de niet-verwarmde kerk bij elkaar voor een korte viering, waarna er gewandeld wordt. Na de wandeling eet men samen. Elke deelnemer brengt iets mee en dat wordt met elkaar gedeeld. De deelnemers, die overal vandaan komen en uiteenlopende achtergronden hebben, delen hun eten zonder aarzeling met elkaar, ook al komen ze voor de eerste keer.”  Wagenaar was van 1998 tot 2002 predikant in Kameroen, waar hij gastvrijheid op een andere manier heeft ervaren. “In Nederland zijn de mensen hartelijk, maar ook op zichzelf gericht. Gastvrijheid is ook minder nodig. Als je ’s avonds langskomt, heb je een veilige plek om naar terug te keren. In Afrika ligt dat anders, gastvrij zijn is harder nodig.” Toch hebben Nederlanders ook behoefte aan een plek waar ze hun verhaal kwijt kunnen en op adem kunnen komen. “Zo’n plek willen we zijn met Nijkleaster. Vooral als over een paar jaar het kloostergebouw er staat, dan kunnen we ook gastvrije overnachtingen aanbieden.” Klik hier om u aan te melden voor de Volzin-lezing. Dit kan tot uiterlijk 1 april. Read More
  • 'Israël is niet het beloofde land'

    Op 17 maart gaat Israël naar de stembus. De regering is gevallen over een conflict over het joodse karakter van Israël. Vredesactivist Gied ten Berge en zijn organisatie steunen de oppositie tegen de rechtse religieuze krachten in Israël. Ik ben nog maar amper binnen, heb mijn jas nog niet uitgetrokken, of Gied ten Berge steekt al van wal. “Wist je dat? In het bijbelse Hebreeuws betekent het woord bitahon ‘vertrouwen op God’, in hedendaags Hebreeuws betekent hetzelfde woord ‘militaire veiligheid’. Ik lees dat net in een boek over geschiedenis van de joodse kritiek op het zionisme. Veelzeggend!”Vijfenendertig jaar lang was Gied ten Berge (66) werkzaam bij het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV) en bij de katholieke vredesbeweging Pax Christi. Werken aan vrede was tot 2008 zijn beroep. Zijn roeping is het gebleven. Zijn aandacht gaat nu vooral uit naar het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Ten Berge is voorzitter van het Steuncomité Israëlische Vredes- en Mensenrechten Organisaties (SIVMO) en actief binnen Kairos Palestina Nederland, een club die in navolging van het Palestijnse Kairosdocument (uit 2009) stem wil geven aan de Palestijnse christenen. Nee, hij is niet van de ‘Gretta Duisenberg-richting’, zegt hij. “Mijn ambitie is grensganger te zijn, geen partijganger. Aan dat laatste heeft de wereld, hebben ook de Palestijnen geen behoefte, Israël evenmin! Als vredesbeweger ben ik op zoek naar mensen en groepen die eerder pluraal dan monolithisch, eerder inclusief dan exclusief, denken. Binnen elk land en elke religie vind je zulke stromingen. Zij maken het verschil. Die mensen wil ik steunen.” Read More
  • Gastvrije abdij ontvangt Volzin

    “Alle gasten die aankomen moeten worden ontvangen als Christus zelf, want Hij zal eens zeggen: ‘Ik kwam als gast en gij hebt Mij opgenomen.’” “Omwille van de gast breekt de overste de vasten.” “Een voldoende aantal bedden moet daar [het gastenverblijf, red.] altijd gereed staan.” Het zijn enkele citaten uit de regel van St. Benedictus uit de 6e eeuw over het ontvangen van gasten. Deze regel wordt gevolgd door de trappisten, die regelmatig gasten van allerlei komaf in hun abdij verwelkomen. Heel toepasselijk dus dat dit jaar de Volzin-lezing – nota bene over gastvrijheid - juist in een abdij plaatsvindt. Broeder Bernardus Peeters, sinds 2005 de abt van de trappistenabdij Koningshoeven, zal de lezing verzorgen.  In Koningshoeven (nabij Tilburg) ontvangen de trappisten ruim vijftienhonderd gasten per jaar. De gasten hebben uiteenlopende achtergronden, maar de monniken benaderen iedereen zonder onderscheid. Broeder Bernardus ziet in elke gast een mogelijkheid voor een ontmoeting met God. “Gastvrijheid schept een open ruimte voor die ontmoeting, met elkaar en met God.” Gasten op deze manier welkom heten en onderdak bieden lijkt eenvoudig en vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Voortdurend openstaan voor het vreemde vraagt veel, je moet telkens je eigen zekerheden loslaten. Toch kan de ontmoeting in het klooster ook verrijkend werken, voor zowel de trappist als de gast. De gast leert de monniken kritisch naar zichzelf te kijken door een spiegel voor te houden, het klooster schept ruimte voor bezinning. In de lezing zal abt Bernardus laten zien hoe de broeders in Koningshoeven vorm geven aan gastvrijheid om tot ‘echte ontmoeting’ te komen. Kunnen we in deze tijd van sociale media de ander nog wel écht ontmoeten? Klik hier om u voor de Volzin-lezing aan te melden. Dit kan tot uiterlijk 1 april Read More
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6

Doorzoek de website

volzinlezing 2015

Social media

FacebookTwitterLinkedIn

Agenda